مُنَقَّش

وبلاگی منقش به روزهایم

مُنَقَّش

وبلاگی منقش به روزهایم

دردانه نوشت : دیگری
مُنَقَّش

مُنَقَّش؛ یادبودی برای آینده
در فرستادن صلوات مشارکت کنید

صلوات
=

مطالب پیامکی
  • ۱۳ مهر ۹۴ , ۱۳:۰۲
    راه

۳۳ مطلب با موضوع «سیاست نـوشـت» ثبت شده است

ببینید در این چهل‌سال به کجا رسیده‌ایم که ملت‌مان ریشه‌ی دشمنی آمریکایی‌ها و بدعهدی‌های مستمرشان را در داخل جست‌وجو می‌کند و اصلا عامل خارجی‌ای برایش قائل نیست. به جایی رسیده‌ایم که وقتی آمریکایی‌ها صراحتاً به یک ملت توهین می‌کنند، مردم خودمان بر این باورند که شاید ما کاری کرده‌ایم که آن‌ها دشمنی می‌کنند! اصلا طوری به‌خودشان باورانده‌اند که این «مرگ بر آمریکا» باعث و بانی تحریم‌هاست که آدمیزاد انگشت‌به‌دهان می‌ماند. بازی رسانه‌ای ترامپ هم که در این روزها دیدنی بود. خودش را طوری به همه «دیوانه» شناساند که ملت ما، حرف‌های ترامپ را، نه به نمایندگی از آمریکا و سیاست‌های ثابتش، که به دیوانگی‌ِ ساختگی‌اش ببینند و به‌سادگی هتاکی‌هایش را فراموش کنند و همچنان آمریکا را بپرستند. نمی‌دانم. همچون ملتی هرچه به سرش بیاید، حقش نیست؟ چهل سال زمان کمی بود؟ چرا از آمریکا هیچ ندیده‌اند؟ کدام رسانه ظلم‌های آمریکایی را نشان نداد؟ کدام سیاست‌مدار آمریکا را قطب خوشبختی جلوه داد؟ چه کردیم با خودمان؟ به کجا می‌رویم؟ 

  • Mr. Moradi

حسن روحانی:‌ «گر آمریکا یک رژیم هم باشد این تعهد یک رژیم در برابر یک نظام بزرگ به نام جمهوری اسلامی ایران است نه تنها ایران حتی 5 کشور دیگر. یک تعهد بین‌المللی است که در برابر این تعهد، متعهد به اجرای آن بوده و باید به آن عمل کند... بعضی‌ها می‌گویند تعهدی که قبلاً با هم بستیم این فعلاً قرص و محکم نباشد، متزلزل باشد، بیاییم راجع به موضوع دیگر با هم مذاکره کنیم؛ این یکی از حرف‌های خنده‌دار تاریخ است، یک کسی عهد و پیمانی می‌بندد و می‌گوید پای پیمان خودم تا آخر ایستادم و به دقت عمل می‌کنم و اجرا می‌کنم، جایزه من این است که راجع به موضوع دوم صحبت کنیم. و این قابل بحث است؛ اما کسی که همان تعهد اول را زیر پا می‌گذارد، دارد با زبان عملش اعلام می‌کند که من اهل مذاکره نیستم... این معنایش این است که اگر کشوری در این مسیر قرار گرفت دیگر هیچ کشوری نمی‌تواند به آن اعتماد کند و این در حالی است که امروز آمریکایی ها به بعضی از کشورهای شرق آسیا پیغام مذاکره می‌دهند ؛ مگر دیوانه شدند که با شما مذاکره کنند؛ شما مذاکره دیروز را علنی زیر پا می‌گذارید و به مذاکره امضاء شده‌ای که به تأیید شورای امنیت سازمان ملل رسیده بی‌اعتنا هستید.»1

.

جدای از اینکه قابل ذکر است که ما ایرانی‌ها، بسیار زیاد بدعهدی‌های آمریکایی‌ها را نسبت به خودمان و حتی نسبت به دیگران دیده بودیم و هدر دادن چهارسال از عمر سیاسی کشور قابل توجیه نبوده و نیست؛ برایم جالب است که آقای روحانی معتقدند که اگر آمریکا به عهدش پایبند می‌بود - بر فرض محال! - می‌شد که بر سر موضوعات دیگری - صنایع دفاعی برای مثال - مذاکره کرد! مثل اینکه خوش‌خیالیِ برخی، تداومی همیشگی دارد و هیچ خط پایانی برای این توهمات کودکانه نیست. 

+ از آن‌جایی توهمات کودکانه به شمار می‌آید که گمان می‌شود که اگر سلاحی نداشته باشیم، دیگر آمریکایی‌ها کارمان ندارند. همانطور که سال‌های قبل‌تر گمان می‌رفت که اگر انرژی هسته‌ای‌مان را مشروط و محدود کنیم، آمریکایی‌ها ما را نوازش می‌کنند! اما همانطور که شاهد بوده‌ایم و هستیم، زهی خیال باطل.

++ البته بخش‌هایی از سخنان اخیر حسن روحانی نیز جای تقدیر و تشکر دارد. حداقلش زمان و مکان سخن را شناخته‌اند و همین برای کشور و امنیتش کفایت می‌کند. حسن روحانی: «ما برای دفاع از خود، تمامیت ارضی‌و ملت‌مان، هر سلاحی از هر نوعی نیاز داشته باشیم، در ساختن و تولید و انبار کردن آن و در زمان لازم استفاده از آن تردید نخواهیم کرد. شما بدانید ما موشک را ساختیم، می‌سازیم و خواهیم ساخت و این با هیچ یک از مقررات بین‌المللی در تناقض نیست؛ با قطعنامه 2231 در تضاد نیست. ما راه دفاع‌، منافع‌ و امنیت ملی‌مان را با همه قدرت ادامه خواهیم داد و بدخواهان و دشمنان باید بدانند هر نقض عهدی بکنند به ضررشان خواهد بود و جمهوری اسلامی ایران پاسخ قاطعی را به آنها خواهد داد.»2


1و2. سخنرانی رییس جمهور در جلسه بررسی صلاحیت وزرای پیشنهادی نیرو و علوم، تحقیقات و فناوری در مجلس

  • Mr. Moradi

1. خنده‌دار به‌نظر میاد. چطور میشه کسی که کماکان، 24 میلیون رأیِ احمدی نژاد رو، یعنی 62 درصدِ آراء رو، «تقلب» به‌حساب میاره، 24 میلیون رأیِ روحانی رو، یعنی 57 درصدِ آراء رو، «حمایت قاطع ملت از روحانی» خطاب می‌کنه؟1 چطور میشه که اختلافِ 11 میلیونی تقلب بود و به «ناحق» ریختید توی خیابون‌ها و امنیت و آسایش رو از «مردم» گرفتید، ولی 7 میلیون اختلاف رأی، میشه حمایت قاطع «مردم» از «شخص» روحانی؟ اون موقع «حمایت قاطع» نبود یا الان خوشمزه‌تره؟ ولی نه! اون موقع نبود چون «قدرت» نداشتید و الان هست چون «قدرت» دارید. شما دردتون همینه. همین!

2. من کاملاً معتقدم کسی که به یک اصل اعتقاد داره، هرچقدر، دقت کنید هرچقدر که اون اصل، بیخود و مزخرف بوده باشه، هرچقدر که بیخود باشه، همیشه باید بهش اعتقاد داشته باشه و «رعایت» کنه. حتی اگه اون اصل در حد «تقلب» بیهوده و بی‌معنی باشه. مگر اینکه از حمایت خودش در گذشته، و اعتقاد خودش اعلام برائت کنه و «بیزاری» داشته باشه و این رو رسماً و «علناً» اعلام کنه. حالا کسی که سال 88 به نظام انتخابات کشور، ایراد وارد کرده بود، باید سال 92 هم ایراد وارد می‌کرد. سال 96 هم! حتی اگه نامزدِ موردِنظرِ خودش رأی آورده باشه. به این میگن داشتنِ شعور و صداقت. و الّا می‌تونست اعلام برائت کنه از عوامل 88. همچنین کسی که معتقد به این هست که اهانت زشت و ناپسنده، درباره‌ی هر اهانتی از طرف هر شخص یا شخصیتی، باید واکنشِ «همسان» بروز بده. و اگه این واکنش‌ها «همسان» نباشه، در صداقتِ فرد اشکال وارد میشه. و کسی در صداقتِ گفتارش اشکال وارد باشه، دقیقاً مثلِ این میمونه که «شعور» مخاطبش رو به بازی گرفته؛ در همین حد زشت و مکروه. صدالبته منظور مسئولین و امثالهم هستن و نه نویسندگانِ معمولی این فضا، چرا که نظر مردمِ معمولی در همه‌ی ابعاد نیست، هرچقدر هم که مهم باشه.

3. درباره‌ی حاشیه‌ی کم‌ارزشِ روزِ قدسِ امسال، سه تا نکته به ذهنم رسید؛ یک اینکه چرا «حاشیه‌پردازان» گرامی و گران‌قدر، همه‌ی روزِ قدس رو در اطراف حسن روحانی مشاهده کردن؟ تصویر دیگری، شعار دیگری، حرکتِ مهمِ دیگری در طول این روز مهم، وجود نداشته؟ یا اینکه از پیش آمادگیِ لازم رو داشتند؟! دوم اینکه چطور ممکنه که از بیست‌وچهار میلیون طرف‌دارِ جان‌برکفِ روحانی -به اذعان هوادارهای چشم‌بسته نوشتم : جان‌برکف!- بیست سی نفر نبودن که اطراف ایشون رو بگیرند که مبادا کسی سخنی نازک‌تر از گل به ایشون بگه؟ یعنی اینکه چطور ایشون با همه‌ی توهین‌هایی که خطاب به رأی‌ندهندگانِ خودش و سپاه و غیره گفته، توقع داشته که ملتِ رهگذر، واکنشی نشون ندن؟ اون هم با این همه جسارتی که در عرض یک ماه فرمودن و جای شگفتی داره این حجمِ عظیم! آیا این نشون نمیده که ایشون منتظرِ همچین واکنش‌های نابخردانه و غیرعقلانی‌ای بودن و از این واکنش‌ها استقبال می‌کنند؟ سوم اینکه؛ با اینکه شعارهای «مرگ بر روحانی» از هر جهت محکوم هست و رهبر معظم انقلاب هم در سال 91 این‌گونه برخورد و واکنش رو به‌شدت نادرست دونستن2، ولی چرا خالصانِ مخلصِ کشور، بی‌ادعاهای مدعیِ عقلانیت، تقاضای محاکمه‌ی شعاردهندگانِ حاشیه‌ی امروز رو کردن ولی زمانیکه که روحانی به صورت مستقیم، به بخش قابل‌توجه‌ای از «مردم» توهین کرد و «امنیت ملی» رو مانع برجام دونست و یا سی‌وهشت سال انقلاب رو «زندان و اعدام» خطاب کرد، تقاضای پیگیریِ جدی نداشتند؟ آن‌ها صداقت ندارند بعلاوه‌ی اون؟ واقعا همینطوره یعنی؟

یه نکته‌ی خنده‌داری هم هست. اونم اینکه برخی! از برای اینکه حرفِ خودشون رو مبنی بر «سپاهی بودن تروریست‌های تهران!!» مستدل نشون بدن گفته بودن که نمایندگان مجلس خیلی آسوده‌خاطر بودن و لبخند میزدن! آیا این افراد، لبخند‌های امروز روحانی رو می‌تونن از این جهت ببینن که این افرادِ شعاردهنده، از جانبِ خودِ روحانی همگام شده بودن تا ایشون رو مظلوم! نشون بدن؟ آیا این دلیلِ مضحکِ خودشون رو، حاضرن بر علیهِ خودشون هم به‌کار ببرن؟ :))

4. قبل از انتخابات، دبیر جغرافی‌ـم می‌گفت: «وقتی وضعیتِ این مردم رو می‌بینم و این وضع زندگی رو، با خودم میگم این مسئول‌ها دیگه چه جانورهایی هستن؟ این‌ها دیگه چه هیولاهایی هستن؟ کشور داغون شده. مردم داغون شدن و ...». کلمه‌ی «فقر» برای بعضی‌ها جز شوخی نیست. من از نزدیک ندیدم. درک نکردم. نچشیدم. ولی نمی‌تونم باور کنم که ما این همه، این همـــــه مشکل داریم در بحث فقرِ مردم -هم مالی و هم فکری- و بعضی‌ها به متلک‌پراندنِ به سپاه، افطار می‌کنن. بعضی‌ بی‌وطن‌ها در راهِ القای تفکرِ «سپاهی بودن تروریست‌ها» قلم میزنن. بعضی‌ها اینقدر تونستن نفوذ کنن و متقابلاً اون‌هایی که باید، سکوت کردن و به‌راحتی اجازه دادن فکرِ مردم جذب هر رسانه‌ای بشه. کشور داره از بین میره. مردم دارن از دست میرن. جدای از تفکرِ از دست رفته؛ واقعاً شرم نمی‌کنید می‌بینید سن دستفروش‌ها روزبه‌روز کمتر میشه و جنسیتشون مونث‌؟ خجالت نمی‌کشید؟ هیچ کاری از دست شما برنمیاد؟ 

5. می‌بینید چقدر ساده، همه‌ی مسائل مهمِ کشور رو، به حاشیه کشوندن؟ چقدر ساده آقای روحانی، مردم رو به جونِ همدیگه انداختن؟ و چقدر مسخره، یک کلمه‌ی رهبری رو هزارهزار بازخورد نوشتن و تفسیر به مطلوبِ خودشون کردن؟ می‌بینید چقدر از مردم، بازیِ رسانه‌ها رو خوردن؟ می‌بینید؟ رهبری سال 88 هم گفته بودن که مبادا مردم رو به دو دسته‌ی مثلاً 24 میلیونی و 14 میلیونی تقسیم کنید که این خطاست!چه کسی این «دودستگی» و «دوقطبیِ موافق و مخالف» رو ایجاد کرد 88؟ چه کسی بعضی از رأی‌دهندگانِ خودش رو به خیابون‌ها کشوند؟ چه کسی باعث سلب امنیت از «مردم» شد؟ حسن روحانی، به عنوان منتخب مردم، به چه حقی پیروزیِ خودشون رو، پیروزیِ بر خشونت و تنش خطاب کردن؟ به چه حقی به بیش از شونزده میلیون نفر گفتن «خشونت‌طلب» و در عمل، مردم رو به دو دسته‌ی 24 میلیونی و 16 میلیونی تقسیم کردن؟ رهبری از این جهت بنی‌صدر رو یادآوری کردن چرا که بنی‌صدر هم در سال 58، «صراحتاً» مردم رو به دو دسته تقسیم کرده بود. شما آقای روحانی، شما چرا اینقدر صریح، مردم رو دو دسته‌ی موافق و مخالف می‌کنید؟ وزیر نفت شما، به چه حقی میگن مدیرانی که با دولت هم‌سو نیستن باید برکنار بشن؟‌‌‌‌4 مگه قرار نبود فراجناحی باشید؟5 این حرف‌هاتون رو از سر مزاح فرموده بودید؟ حالا چه کسی مردم رو به دو دسته تقسیم می‌کنه آقای روحانی؟ شما مردم، چرا اینقدر زود هشتگ‌هایی که میزدید یادتون میره؟ 


1- آمار رسمی انتخابات ریاست‌جمهوری سال 88 و آمار رسمی انتخابات ریاست‌جمهوری سال 96

2- بیانات آیت‌الله خامنه‌ای در دیدار مردم آذربایجان شرقی : بنده با شعار علیه مسئولین مخالفم.

3- آیت‌الله خامنه‌ای، رهبر معظم انقلاب در سال 88 : دقت کنیم که انتخابات باعث انشقاق نشود.

4- زنگنه : مدیران مخالف دولت باید حذف شوند!

5- روحانی در سال 92 : دولت من فراجناحی خواهد بود. | روحانی در سال 93 : دولت من فراجناحی و فراحزبی است از همه احزاب و از همه جناح‌ها در این دولت حضور دارند.

  • Mr. Moradi

همه‌اش از همان روز اول فرافکنی بود. از همان مناظرات تا سفرهای استانی. اصلا از همان اواسط دوران یازدهم. موضوعاتش را بروز می‌کردند. یک‌بار که نه، صدهابار همه‌ و همه‌ی مشکلات اقتصادی و سیاسی را می‌انداختند در گردن دولت قبل! دولت قبل بد بود، باشد! شما قرار بود خوب باشید! این چیزی از وعده‌ی شما کم نمی‌کند. پای شجریان قبل از افطار را وسط مناظره‌ی رسمی باز کردند. جز فرافکنی چه بود؟ های مردم! روزهای آخر است ها! بجنبید که از زیر بار این وعده هم شانه خالی نکند. شما مشکلی جز این ندارید دیگر! 

اسم دیوارکشی را آورد. بی‌وجدانی از این بالاتر؟ نزدیک یک ماه از انتخابات گذشت. دیگر باید بهتر بدانید دیوارکش کیست و کجاست. دیگر باید بهتر بدانید که این‌ها ترس بی‌هوده بود. ترس از فیلتر! کدام نادانی این را باور می‌کند؟ ریاست‌جمهوری مملکت بی‌کار است بیاید فیلتر را گسترش دهد؟ سی و هشت سال انقلاب را گفت زندان و اعدام. وجدان که بر باد رفته. اما این توهین‌ها و حرف‌ها و تهمت‌ها، چیزی به‌جز فرافکنی بود؟ چیزی جز فرار رو به جلو؟ چیزی به جز در رفتن از پاسخگویی؟ 

حالا هم که ... حملات تروریستی شد از وحدت گفتند. گوش دنیا را کر کردند از هشتگ. از اتحاد گفتند. از همه‌با‌همیم. دروغ بود؟ نمی‌دانم. شما بگویید! دروغ نبود؟ 

از امام‌ علی می‌گوید که رأی مردم را پذیرفت! در مضحکی حرف‌های ریشه‌دارش همین را بگویم که ریاست‌جمهوری را با مشروعیت امامت و ولایت مقایسه می‌کند. فکر می‌کنید نمی‌داند و می‌گوید؟ بهتر از من و شما می‌داند. جز فرافکنی اسم دیگری دارد؟ 

گفته‌اند ما تمهیداتی اندیشیده‌ایم برای نقض برجام توسط طرف مقابل! نمی‌دانم! برجام را که آبکش کرد طرف مقابل. درختش را کاشته‌اید، ریشه‌اش را سوزانده‌اند. منتظر میوه نشسته‌اید و دست روی دست؟ تباه کردن عمر مملکت در این برهه زمانی حساس، کار زشتی نیست؟ ما می‌خواهیم گناهتان زیاد نشود آقای رئیس‌جمهور. 

+ می‌گویند جوجه حزب‌اللهی‌های فلان فلان از موسس انصار حزب‌الله برائت می‌جویند! انگار اعوذبالله موسس همان خداست و ما هم بنده‌ی او! حرصشان در آمده که ما چشم‌بسته دنباله‌ی کسی را نمی‌گیریم! دارند می‌میرند که می‌بینند حریفشان عاقل‌تر است، حتی جوجه‌هایش. دارند دق می‌کنند! بمیرید که الله‌کرم که سهل است، هرکسی اشتباه برود ما راهمان از او جداست. مثلا رئیسی بر فرض محال اگر اسم تقلب را می‌آورد همینجا فحشش می‌دادم. بمیرید و ببینید که دیگران مثل شما چشم‌هایشان بسته نیست. 

++ قبل از شمارش آراء فقط به یک نفر گفتم، حالا هم اینجا : از اینکه روحانی بیاید خوشحال می‌شوم! رفتنِ روحانی، تنها یک فرافکنیِ بزرگ بود. او باید بماند و مسئولیتِ کارهای خودش را بپذیرد. امیدوارم به قیمت گرانی تمام نشود! 

  • Mr. Moradi

1. دیروز، برای من روز خوبی نبود. به‌طور کلی، اصلا خوب نبود. از همون لحظه‌ی اولش. جوری شد که نشد روزه بگیرم. ولی جالب بود که از همون لحظه‌ی اول، ضعفِ شدیدی داشتم و تا بعد از اذان هم، رفع نشد. ضعفی که روزهای روزه هم نداشتم. حتی سر جلسه، استرس هم نتونست ضعف‌های لحظه‌ای رو بپوشونه. امتحان شیمی داشتم. از دبیر می‌پرسم فقط همینه جواب این سوال؟ سر تکون میده. با خنده میگم چرا اینقدر آسون؟ خیلی امتحانش از کتاب بود. دیگه خیلی آماتورانه امتحان گرفت! دمش گرم. هرچند بیست‌و‌پنج‌صدم غلط دارم. توی راه برگشت، از خودم متنفر بودم. دود اگزوز ماشین‌ها رو قورت می‌دادم، بدونِ نگرانی از ابطال روزه‌ی نداشته‌ام. دوچرخه هم خیلی خوب تا کرد. معمولاً ترمزش نمی‌گرفت جایی که باید بگیره! :|

2. خبرها رو هم که خوندم، ناراحت شدم. جا نخوردم هرچند. ولی خب، ناراحت کننده بود. البته تا اون لحظه هنوز خبر شهادت کسی رو نداده بودن. خوش‌باور بودم. فکر می‌کردم بالاخره وقتش رسیده که یکسری اهمیت امنیت و شوخی‌بردار نبودنِ امنیت ملی و قدرت دفاعی و موشکی رو می‌فهمن. اما خوش‌باوری بود فقط. کسی که نخواد نمی‌فهمه. حتی اگه اسلحه‌ی دشمن، روی شقیقه‌هاش باشه. چه هشتگ‌هایی که زده نشد. راستی گفتم هشتگ! خیلی برام مسخره و خنده‌دار و در عین حال قابل‌احترام بودن این هشتگ‌های همه باهمیم! چه می‌دونم. همین هشتگ‌هایی که متحدانه و در راستای اتحاد حداکثری زده شد. ای کاش ای کاش ای کاش اون قشری که بیش‌ترین استفاده رو از این هشتگ بردن، حداقل در طول ماه‌های آینده، به همین حرف‌های لطیف پایبند با‌شن. که باز خوش‌باوریه اگه فکر کنم که پایبند می‌مونن، به حرف خودشون! اتحاد، تضادی با حرف زدن و در عین حال پذیرفتن یک اشتباه و یا تضادی با رفع یک نقطه‌ی ضعف به اسم کوچیک شمردنِ امنیت ملی، نداره. اتحاد یعنی همه بفهمن، خودشونن و خودشون! مگه ایرانی‌ها غیر متحدن؟ بله. بله! من شخصاً با کسانی که به امنیت ملیِ کشورم، به سرمایه‌های نظامی و امنیتی و موشکی و دفاعی، توهین می‌کنند، تهمت می‌زنند، متحد نیستم. این‌ها، به آدم از پشت خنجر میزنن، برای حفظ منافع خودشون. 

3. دیشب، کم از شب انتخابات نداشت برای من. خوابم نمی‌برد. استرس داشتم. مخصوصاً اینکه در جریان سوءاستفاده‌های بسیار زیادِ گروه‌های ظاهراً داعشی بودم. این‌ها ایرانی‌اند. ولی مشکل اینجاست، ایرانی‌ها هم گاهی، داعشی میشن. مثل عوامل حادثه‌ی دیروز. انسان خیلی باید شرف و شعور و وجدانِ خودش رو سرکوب کرده باشه، که درباره‌ی کشور خودش، امنیت کشورش اینطور قلم بزنه و اینطور اذهانی رو مشوش کنه که آماده‌ی شک و ترس هستن و اینطور دشمنی رو امیدوار کنه که همه‌ی امیدش به کاشت ترس و وحشت در دل مردمه. این‌ها هم‌وطن نیستن؛ این‌ها بی‌وطن‌ترین انسان‌هایی هستن که من دیدم. 

4. دلم پره. دیگه امیدی نداشتم به ایران. ندارم هنوز. ولی چقدر برام خوشاینده. که رهبر مملکت، اینقدر سیاست‌مدار هست که بدونه چی مصلحت هست. اونقدر اولویت‌ها رو میشناسه که بدونه چی بگه. که اینقدر امیدوار هست به آینده. آینده‌ی کشور، خیلی مبهم و تاریکه. من از این ابهام و سردرگمی و نادانی و بدخواهیِ برخی، می‌ترسم.

5. واکنش زیبای آمریکا رو هم دیدیم. توئیت ترامپ رو حتما شنیدید تا الان. توئیت ظریف رو هم. دیروز فکر کنم ظریف در جواب به واکنش ترامپ نسبت به حملات تهران، گفته بود که نفرت‌انگیزه. پیش‌نویس تحریم‌های بیش‌تر، با رأی موافقِ حداکثری، در حد کمتر از 10 مخالف، مقبول واقع شد. بهانه‌شون؟ حمایت ایران از تروریست. حالا فکر می‌کنید اگه ایران، کلا و کلا خلع سلاح بشه، دیگه بهونه‌ای ندارن؟ چه باور کنید چه باور نکنید، اونا «آب خوردن در ساعات اداری» رو هم اگه لازم بشه بهونه قرار میدن تا فشار بیش‌تری علیه ایران اعمال کنن. این گوی و این میدان. امیدوارم وزارت امور خارجه، در این چهارسال، مثل خشم و عصبانیتی که در امروز و در کلمات توئیتش داشت و در بیان کلمه‌ی «نفرت‌انگیز»، شعور ملت ایران، و شأن و شخصیت خودشون و مملکتشون رو در نظر بگیرن. 

6. جنگیدن، مخصوصاً جنگیدن با ظالم، یک عقیده‌ی شخصی هست. کسی که معتقد نباشه، فرستاده نمیشه و خودش هم نمیره. من جدای از همه‌ و همه‌ی دلایلی که برای رفتن جوونای مملکتم، به سوریه هست و قبول دارم همه و همه‌ی دلایل اساسی و مهم رو؛ به‌نظرم صرفاً اگه همین خط بالا رو در نظر بگیرم، هیچ انسانی، هیچ حق تعرض و اهانتی به هیچ‌کس در این‌باره نداره، چرا که به قول خودشون، آزادی هست! خدایا شکرت که آزادی هست و این همه توهین شد به شهدای داوطلبی که کم از شهدای دفاع مقدس ندارن. خدایا شکرت که شعارِ «نه فلان نه بهمان جانم فدای ایران»  هست و عده‌ای باهاش به زندگیِ نباتی‌ـشون ادامه میدن. خدایا شکرت. 

  • Mr. Moradi

1. اومدم خونه. خبرها رو که دیدم خشکم زد. راستش برام بعید و دور از انتظار نبود که چند تا حمله‌ی تروریستی صورت بگیره. مخصوصاً با شدتی که توی کشورهای دیگه گرفته بود. مخصوصا با راه بازی که بخاطر انتخابات هموار شده بود. ولی واقعاً توقع نداشتم برن توی قلب خانه‌ی ملت! تیراندازی کنن. برن توی حرم امام خودشونو بترکونن. اینا دور از ذهن بود. مجلس کم‌چیزی هست توی کشور؟ که رئیس‌مجلس به این اقدام تروریستی، میگه اقدام بزدلانه؟ کجاش بزدلانه‌ست؟ درسته باید غرور و اقتدارمون رو حفظ کنیم! ولی قبل از حمله! نه اینکه دشمن وسط خونه‌ات نشسته، بهش بگی حرکتت بزدلانه‌ست!! حالا هر چقدر هم که تحت محاصره باشه! حرم امام هم که فکر نمی‌کردم اینقدر بی‌احتیاط باشه. اینا بازرسی‌های فوق‌العاده قوی باید داشته باشن و دارن! نمی‌دونم. چیزی جز وجود جاسوس می‌تونه باشه؟ :|

2. اصلا دوست ندارم درباره‌ی احتمال جنگ یا خدای‌ناکرده، تروریست‌زدگی، نظرم رو عمومی بگم. اما مطمئناً چیزی که می‌بینیم حاکی از اینه که سایه‌ی شوم تروریست اونقدرا هم از ما دور نیست. مجلس کم جایی نیست! کسی که می‌تونه بره توی حرم امام خودش رو بترکونه، شک نکنید که می‌تونه بیاد وسط بازار خودش رو بترکونه و کشته‌ی بیش‌تری بگیره. چه بسا بازار و مترو و امثالهم راحت‌تره. فارغ از اینکه از ترکیدن در حرم امام، منظور رسایی! داشته ولی میخوام بگم که از دوگانگی و تناقض دست بردارید. چشم‌های عزیزتون رو باز کنید و ببینید. الان وقت شعار نیست که اگه میتونی بیا و اینا! رجزخونی وقتی تأثیر داره که قبلش سران مملکتت همه‌چی رو به بازی نگرفته باشن، حتی قدرت دفاعی و موشکی رو! الان فقط باید خودمون باشیم. شاید ما بتونیم خودمون باشیم، رئیس‌جمهور رو چیکار کنیم؟ یکی به گوش روحانی برسونه که دوباره نره پشت تریبون لیچار بگه! هدف بعدی می‌تونه غیرمستقیم، خودش باشه.

+ از عنوان منظور خاصی نداشتم. تغییریافته‌ی آهنگ چاوشی بوده. 

++ توی متن گفتم خودمون باشیم. راستش فکر می‌کنم منظورم رو نرسونده. توضیحی واسش پیدا نمی‌کنم که بدم. امیدوارم که منظور کلی رسیده باشه. 

  • Mr. Moradi

حالا بیست و هشت سال از رحلت امام می‌گذرد. بیست و هشت سال از بودنِ کسی می‌گذرد که کشور و نظام را تغییر داد. نه خودش. نه همراهانش. نه مردم. کشور و نظام و مملکت را تفکری تغییر داد که انقلابی بود. اسلامی بود. زیر بار ظلم نمی‌رفت. خودکفایی برایش مزخرف نبود. مصلحت را می‌دانست. رنج مردم را دیده بود. دشمن را شناخته بود. علم را خوانده بود. تفکری که جز توکل به خدا و تکیه بر مردم و عقیده‌هایشان، هیچ پشتوانه‌ی مادی نداشت.  امام، تفکری بود که خیلی‌ها خواستند فراموشش کنند. من نبودم. ندیدم. ولی خواندن را یاد گرفته‌ام. شنیدن را هم بلدم ولی نه از دشمن می‌شنوم و نه از حزب‌گراهای بی‌دین. تفکر امام مقطعی نبود. ولی خیلی‌ها تنها در وقت‌هایی که سودش را می‌بردند بر تفکرش بودند و هروقت فکر می‌کردند منفعتی در انتظارشان مانده، تفکر لیبرال را ترجیح می‌دادند. یا سکولار را. یا هر تفکر دیگری. خیلی‌ها تلاش کردند و می‌کنند که دین را از حکومت جدا کنند. و چقدر هم موفق بوده‌اند. حالا از دین در این حکومت، در این نظام چه چیزی باقی مانده است؟ جز یک ظاهر. جز یک اسم. تازه کیست که نداند همان اسم و ظاهر را هم برای نفع خود به‌کار می‌برند؟! 

نتیجه‌ی انقلاب اسلامی، این کشور و این وضعیت نبود. نتیجه‌ی انقلاب را همان‌هایی تغییر دادند که بیش‌تر از همه ادعای امام‌شناسی را داشتند و دروغ می‌گفتند. کشور را نابود کردند. نتوانستند مردم را، عقیده‌هایشان را نگه دارند. مردم نیاز داشتند برابر، یا حتی بیش‌تر از شبهاتی که وارد ذهن‌شان می‌شود جواب بشنوند. جواب ببینند. مطلب بخوانند. دفاع کنند. مردم لازم داشتند بیش‌تر از بی‌دینی‌هایی که دیدند و می‌بینند، دین را بشناسند. دین را بفهمند. نه با این مسخره‌بازی‌های نمایشیِ شما. نه با ظاهر شما. دین و اسلام را کوچک کردید. اندازه‌ی فهمِ خودتان. مردم هم پس زدند. نخواستند. راحت‌طلبی را ترجیح دادند. تن‌آسایی لذت دارد! ولی دینی که شما، و نه پیامبر، ارائه دادید چه لذتی داشت؟ اصلا شما چه کردید برای اینکه لذتش دیده شود؟ کتاب‌های درسیِ مزخرفتان، کدام بُعدِ دین را نشان داد؟ دین را تک بُعدی کردید. دین را اندازه‌ی خودتان پایین کشیدید. دین را نفهمیدید. بعد اسم کشور را گذاشته‌اید اسلامی، و هر غلطی می‌کنید و به‌پای اسلام می‌نویسید؟ اصلا مردم! مردم کجای کارهای شما اسلامی‌ست؟ کسب و کارتان؟ خمس‌ندادن‌هایتان؟ بی‌توجهی‌هایی که به همسایگان‌تان دارید؟ اصلا تا به‌حال شده است به‌جای کافه‌نشینی، کاری کنید که درد و رنجِ کسی کمتر شود؟ اصلا این جوان‌هایتان. چه کار کردید که به اینجا رسیدند؟ چه‌کار کردید که توقع دارید نجیب و کاری و مَرد باشند؟ چه‌کار کردید که توقع دارید شب و روز گناه نکنند؟ به آن‌ها کاری دادید؟ کمکشان کردید؟ زمینه‌ی زندگی را فراهم کردید، یا حداقل سنگی نشدید در برابرشان؟ این چه توقعی‌ست که دارید! شما هیچ کاری نکرده‌اید و می‌خواهید خوب باشند همه؟! مسئولین هیچ‌کاری نکرده‌اند و توقع دارند مردم هم هیچ‌کاری نکنند؟ توقع دارند مردم به عقب برنگردند؟ شما کجای این آینده‌ی اسلامی را درست نشانشان دادید که حالا بخواهند اسلام را ترجیح دهند؟ 

انقلاب و تفکر امام این نبود. هرکسی به نفع و مصلحتِ خودش، هر بخش از امام را جدا کرد و شروع کرد به تفسیر و تحریف. شروع کرد به اسلامی‌سازی. از هرچیزی. از هرچیزی نسخه‌ی اسلامی‌اش را ساختند! مسخره است. شما نه فقط روح انقلاب، که خودِ خودِ انقلاب را پایمال کردید. ارزش‌هایی که ارزشمند بودند برای این مردم، از آن‌ها گرفتید. مردم دیگر همان مردم چهل سالِ قبل نیستند. تغییر کردند. شما تغییرشان دادید. با کم‌کاری‌ها. با کوتاهی‌کردنِ شما، مردم تغییر کردند. راحتی را ترجیح دادند. دیگر انقلابی برای ما، باقی نمانده است. دیگر نیرویی در کشور برای اصلاح وجود ندارد. دیگر انگیزه‌ای نیست. دیگر حق و باطل را کسی نمی‌شناسد. دیگر دشمن را کسی نمی‌فهمد. دیگر کسی زیرک نیست که هر حرکتِ آن‌سمتی‌های مقابلِ انقلاب را، بفهمد. دیگر کسی برایش اهمیتی ندارد که چه ظلم‌هایی به چه افرادی می‌شود. دیگر چه کسی برایش مهم است که در جهان چه می‌گذرد. دیگر توقعی از مردم نمی‌رود. مسئله این است که مسئولان خودشان هم انقلاب را نمی‌فهمند. مسئولان خودشان به این سی و هشت سال می‌گویند زندان و اعدام. دیگر انقلابی باقی نمانده است. مسئولان خودشان ضدانقلابی فکر می‌کنند. ضددینی عمل می‌کنند. به انقلاب خودشان تهمت می‌زنند. برچسب می‌زنند. توهین می‌کنند. اما انگار غافلند که این‌ تهمت‌ها و توهین‌ها به خودشان برمی‌گردد. آن‌ها خودشان مسئول بوده‌اند، و نه مردم. تفکر امام، در فهمِ مسئول‌های امروزی، نمی‌گنجد. آن‌ها قدرت می‌خواهند و قدرت؛ نه دین را. نه انقلاب را. نه اسلام را. نه خدا را. آن‌ها فقط قدرت می‌خواهند و خیانت؛ به انقلاب. به دین. به اسلام. به مردم. 

  • Mr. Moradi
up