دل نوشت :: مُنَقَّش
دردانه نوشت : برای تمام بین‌التعطیلین‌هایی که آقا معلم ما را نفرین کرد!

بعضی اوقات آدم نمیدونه چیکار کنه ... بعضی اوقات هم پیش میاد که آدمیزاد اختیار داره ، شعور داره ، درک داره ، میدونه ؛ اما باز هم اشتباه می‌کنه! اما بعضی اوقات اصلاً نمیدونه چیکار کنه! به چی فکر کنه و برای کدوم فکرش ارزش قائل نشه! نمیدونه که چی به چیه! فقط همین! نمیدونه که چیکار کنه با همه‌ی دونسته‌هاش ...

:::

گاهی وقتا خدا زمان رو یه جوری تنظیم میکنه که یه برخوردی یه نگاهی یه اتفاقی بیفته! صبح میخواستم بیرون برم ؛ آماده بودم ولی واقعا بدونِ هیچ بهونه‌ای پنج دقیقه رفتنم نمی‌اومد! یعنی نمیدونستم چیکار کنم! رفتم بیرون ، کوچه‌مون رو که رد کردم خاله‌م رو دیدم از روبرو ، اونم خاله‌ای که هفت هشت ماهه که ندیدمش!! ، زل زدم تو چشماش که وقتی نگاهش چرخید یه سلام مختصری صورت بگیره حداقل! اما نمیدونم واقعا متوجه نشد یا خودش رو زد به اون راه! مثل چی زل زد به روبروش و رفت! اصلا قرنیه‌ی چشمش رو میدیدم که داره با زور نگهش میداره که نچرخه!!‌ آخه آدم اینو به کدوم بنی بشری بگه!! :| حالا نیاید بگید طرف متوجه نبوده خاب!!‌ شما غریبه‌ هم توی خیابون زل بزنه بهتون متوجه‌اش میشید!! آشنا که دیگه جای خود داره! همون هفت هشت ماهه پیش که توی جشن ولادت صاحب الزمان دیدمش ، چنان سُقلمه‌ای به بچه‌اش زد که نخند و نگاهش نکن و اینا ... چه بلایی سر این‌ها اومده آخه!؟ هوووف!

:::

چقدر ما انسان‌ها الکی الکی زندگی رو کوفت و زهرِمارِ خودمون و اطرافیامون کردیم؟! واقعا چقدر الکی الکی آخه؟! بسه دیگه! چرا وقتی هیچ‌ مشکلی وجود نداره الکی مشکل درست می‌کنین؟! زندگی کنین خاب! زنده بودن که شرط نیست :|

:::

الان من دیگه فقط من نیستم ... من هستم و یک عالمه درسِ تلنبار شده‌ی امتحان‌دارِ خونده نشده که حتی روم نمیشه به خدا بگم این‌بار هم به خیر بگذرونش :|

:::

دیروز رفتیم یه مغازه‌ای ، فروشنده‌اش یه آهنگی رو گذاشته بود ، خیلی یهویی ازش خوشم اومد ، یه تیکه‌اش رو به زور توی اون شلوغی متوجه شدم و یادداشت کردم و دانلودش کردم تا الان خیلی زیاد تکرار شده!! خواننده‌اش رو نمی‌شناختم ، سرچ کردم دیدم سال 55 فوت شده! چهل سال پیش! برام شنیدنِ صداهای چندین سال قبل جالبه :)

زمستون - افشین مقدم  

نظرات شما ( ۹ ) ۵ موافق

از درد کهنه ای که مداوا نمیشود


یا میشود گلایه کنم یا نمیشود


اینک سلام حضرت عیسی تر از مسیح


لطفت نگو که شامل ماها نمیشود


ای من فدای پنجره فولاد چشمهات


از بغض من چرا گره ای وا نمیشود؟


یوسف ترین عزیز !مرا تا خودت بخوان


هرچند این غریبه زلیخا نمیشود....

***

"مریم اخوان طاهری"

::::

نمی‌شود آقا ، نمی‌شود

شهادت امام رضا علیه السلام رو تسلیت میگم ... 

+ بشنوید؛ آمده‌ام ای شاه ، پناهم بده

  • Mr. Moradi
  • چهارشنبه ۱۰ آذر ۱۳۹۵ ، ۱۱:۴۸
  • دل نوشت
  • نمایش : ۳۳
۱۳ موافق

من واقعا برای خودم متاسفم که اینقدر مزخرفیم!! من واقعا برای خودم متاسفم که خانواده مزخرفی دارم! من واقعا برای خودم متاسفم که راهی ندارم! من واقعا برای خودم متاسفم که همه‌چی برای خوب بودن فراهم‌ـه ولی همه‌چی داره هدر داده میشه! من واقعا من برای خودم متاسفم که این همه همه‌چی مزخرف شده! من واقعا برای خودم متاسفم که هیچ خری نیست دو کلوم! حرف بزنم و فقط با این تایپ کردنِ لعنتی خودم رو خالی می‌کنم! من واقعا برای خودم متاسفم که بلد نیستم درست عصبانی بشم و واقعا برای خودم متاسفم که اینقدر به فکر کشتنشم! من واقعا برای خودم متاسفم که خونسرد به نظر میرسم اما لحظه‌ای نیست که به فکر انتقام نباشم ... من واقعا برای خودم متاسفم که هرکسی حتی اونی که تو راه مدرسه می‌بینم ، زندگیش نرمال‌تره!! من واقعا برای خودم متاسفم که هیچی رو نمی‌تونم تغییر بدم! ... 

باور کنید بی‌عقلی هیچ قشنگ نیست! وقتی هیچ‌کس عقل نداره ؛ همین میشه! بی‌شعوریِ محض! همه بی‌شعور! وقتی همه بی‌شعور باشن همه‌چی به فجیع‌ترین شکلِ ممکن پیش میره! باور کنید من نمی‌دونم چرا یه مسئله ساده اینقدر پیچیده میشه! من نمی‌دونم چرا اینقدر همه‌چی رو گند میزنن!! آخه چرا اینقدر همه‌چی رو به خودشون مربوط میدونن؟! یه به درک بگید ؛ خلااااااص! 

من واقعا برای خودم متاسفم که دوست ندارم توی وبلاگ پست پیش‌نویس داشته باشم و منتشر می‌کنم و من واقعا برای خودم متاسفم که اینقدر وقت شما رو با این چرت و پرت‌ها می‌گیرم :|

  • Mr. Moradi
  • سه شنبه ۹ آذر ۱۳۹۵ ، ۲۰:۰۰
  • دل نوشت
  • نمایش : ۳۹
۱۱ موافق
رکنِ اصلیِ مشکلاتی که نه فقط توی زندگی خودم، بلکه زندگیِ خیلی‌ها می‌بینم، اونایی که امکانات اولیه یه زندگیِ خوب رو دارن، کمبود کارهای عاقلانه‌ست ... کمبود استفاده از عقل و بی‌عقلی!! همه‌ی مشکلاتِ زندگی‌ها ،مملکت‌ها ،دشمنی‌ها ، جنگ‌ها و غیره همشون بخاطر عقله! میدونم چیز جدیدی کشف نکردم! ولی دارم به یه دنیای با عقل فکر می‌کنم! چقدر این چند روز زندگی می‌تونست بهتر باشه! چقدر این زندگی‌ها می‌تونه بهتر باشه! چقدر نادانی کار دستِ ما داده! چقدر اشتباه کار دست من داده ... 
من درستش می‌کنم! من یه‌چیزی رو می‌سازم که هیچ‌وقت نبوده! من خودم رو می‌سازم ...
قرار نیست هیچی عوض بشه! ولی قراره یه چیزایی رو عوض کنم! اونم نه یه‌روزه! می‌دونم طول می‌‌کشه... ولی لامصب آدمی‌زاد یه‌بار بیش‌تر نمی‌تونه زندگی کنه و بیش‌تر از یک‌بار نمیشه انتخاب کرد و من توی یه دوراهیِ مسخره موندم! من رفتم تجربی ولی علاقه‌ای به شغل‌هاش ندارم[علاقه‌ای به هیچ‌کدوم از شغل‌های رشته‌های انسانی و ریاضی هم ندارم و نسبت به این دو، شغل‌های تجربی رو ترجیح میدم] ! و اگه برم سراغ شغلی که علاقه‌مندم بهش، علاوه بر ریسکی که برای قبول‌نشدن داره، یه ریسک دیگه هم داره و اونم عقب افتادنِ یک ساله تا دوساله‌ست درباره تحصیل و قطعا تا به وضعیت ثابتی نرسم نمی‌تونم کار یا کارهایی که میخوام رو انجام بدم و نمی‌دونم چه کنم ... الانم نمی‌تونم بگم منظورم از شغل موردعلاقه‌م چیه چون خنده‌تون می‌گیره :دی ولی دوراهیِ سختیه برای من!! قبول شدنش هم آسون و همچین هلو برو تو گلویی هم نیست! ولی خب نمی‌دونم چه کنم! ولی پر واضحه که باید یه راه مخفی‌ای هم باشه برای میانبری که لازمش دارم :) 
+ درست میشه :) 
++ عنوان: هرچی اینجا با تو ساختم، خوب می‌دونی که نیست! 
آهنگ نفس از مهدی یراحی
نظرات شما ( ۱۴ ) ۳ موافق
خیلی خوبه که یه‌خورده هم آدم باشم! هیچ‌وقت یادم نیست از وقت و زمانم استفاده‌ی درست کرده باشم! هیچ‌وقت یادم نیست برای خودم وقت گذاشته باشم! هیچ یادم نیست که آدم بوده باشم! من هرکاری خواستم رو انجام دادم! به هرچیزی خواستم فکر کردم! هر حرفی رو که خواستم زدم[البته در این یک مورد، هنوز خیلی از حرف‌ها هست که باید بزنم :|  ‌]، هر وقت خواستم خوابیدم، هروقت خواستم وقتم رو پای اینجا و اونجا تلف کردم! من هروقت چیزی رو می‌خواستم، می‌خواستم!! دقت کردید یه‌جاهایی یه چیزایی رو نباید خواست؟! یا حتی برعکس؟ من حتی یه‌جاهایی که یه چیزایی رو باید خواست، چیزی نخواستم و هنوزم بابتش عذاب می‌کشم که آیا تقصیر من بود که نخواستم؟! من اینقدر زندگی رو غیراصولی کردم که دیگه پیش رفتنِ این زندگی رو نمی‌بینم! من اینقدر بیکار بودم که دیگه درس‌خوندن هم سختم شده! من اینقدر به طرز احمقانه‌ای آرامش رو توی بیکاری و بی‌خیالی دیدم، که کم کم، همه‌ی آرامشم از دستم رفت! وقتی یاد شیش هفت سال پیشم میفتم، می‌بینم اون موقع نسبت به الان بیش‌تر کار می‌کردم و خب کارِ یه بچه‌مدرسه‌ایِ ابتدایی درس خوندنه! و من می‌خوندم! هرچند هیچ‌چیزیش یادم نیست و بدردم نمی‌خوره! ولی اون موقع یه حس خوبی بود که الان نیست!  ... من اونقدر خودم رو خواستم، که نسبت به بقیه بی‌تفاوت شدم! [در این مورد، البته حق دارم! بعضی‌ها واقعا اهمیتی ندارن!] من اونقدر به خودم دروغ گفتم و حرف‌های خودم رو باور کردم و اونقدر گولِ خودم رو خوردم، که از کاه، کوه میسازم! در حالی که اندازه‌ی سر سوزنی بیش، نیستم! 
واقعا وقتش نیست یه‌خورده هم آدم بشم؟! البته واضح و مبرهن است که نه تنها زمانش رسیده، حتی دیر هم شده! زندگیِ بدونِ تغییر، بدونِ رشد می‌مونه و زندگیِ بدونِ رشد، بدونِ انگیزه میشه و تُهی از آرامش! پس بهتره یه‌خورده آدم بشم، یه‌خورده تغییر ایجاد کنم... اولین چیزی هم که باید تغییر کنه، استفاده‌ام از زمان و وقت هست ... بعدش می‌رسم به رفتارم! به حرفام و نگاهم و توجه‌ام و نوشتنم و ترسم و درس‌خوندنم و نظمم و محیطم و حتی خشونتم! این خشونت رو لازم دارم :دی باید یه‌جوری خودم رو بالاتر ببرم ،طوری‌که خشونتم فقط خیالی نباشه، باید دست همه بیاد که با کسی شوخی ندارم، اینو همه باید بفهمن که اجازه نمیدم از خط قرمزم رد بشن! و اینو کسی نمی‌فهمه مگر اینکه، اونی که از خط قرمزم رد شده، سزای عملش رو ببینه، خوب هم ببینه. یه‌روز وقتش می‌رسه! 
همه‌ی اینا باید درست بشه ... همه‌ی اینا باید اصلاح بشه ... باید اساسی اصلاح بشه! واضح و مبرهنه که باید اصلاح بشه!
شما چه چیزهایی رو دوست دارین که تغییر بدین؟ و یا اصلاح کنین؟ یا به‌نظرتون چه چیزهایی توی زندگیتون هست که قابل اصلاح و اصولی شدنه؟ چه چیزهایی هست که قابل تغییر دادن و درست شدن نیست؟ 
  • Mr. Moradi
  • يكشنبه ۳۰ آبان ۱۳۹۵ ، ۱۸:۳۰
  • دل نوشت
  • نمایش : ۹۰
نظرات شما ( ۱۰ ) ۲ موافق

نمی‌دانم گفته‌ام یا نه! هم از آنجایی که حس می‌کنم اگر تعریف کنم بی‌تاثیر می‌شود دوست ندارم بگویم و هم از آنجایی که اگر نگویم شاید دیگر وقت نشود بگویم، دقیقا نمیدانم باید گفت؟ نباید گفت؟ خوب است؟ بد است؟ یا که چه؟ 

گمانم مرداد بود، شاید هم تیر! گمان کرده بودم که امتحانات تمام شوند، راحت می‌شوم اما خبر نداشتم که چه انتظارم را می‌کشد! خب می‌دانید، کنترل خود و صبر در اینجور مواقع خیلی سخت است، الان که فکرش را می‌کنم با خودم می‌گویم ای‌کاش صبرم لبریز شده بود!

در این دوره زمانه، خیلی طبیعی نیست کسی از این دنیا بی‌زار شده باشد، شاید هم برای بقای نسل، نباید هم طبیعی باشد! ولی من خیلی وقت است که دیگر از این دنیا بی‌زار شده‌ام! روایت‌ها و سخن‌هایی هست که می‌گویند جوری زندگی کن که انگار فردا خواهی مُرد! من هیچ‌وقت با شنیدن این حدیث متحول نمی‌شدم! هنوز هم نمی‌شوم، بیش‌تر خوشحال می‌شدم و می‌گفتم واقعا روزی می‌رسد که فردایش دیگر نباشم در این خاکدانِ استرس؟! 

شبی از همین روزهای به اصطلاحِ تابستانی بود، با خودم که نه! با خدایم می‌گفتم می‌شود واقعا الان بخوابم و فردا بیدار نشوم؟ یعنی طور دیگری بیدار شوم؟ بعد که استرس و نگرانیِ اطرافیانم را از بیرون این کالبد می‌بینم قهقهه! بزنم؟ واقعا می‌شود؟! هنوز هم گاهی آرزوی قشنگی‌ست! اینکه آدمیزاد بمیرد و ناراحتی اطرافیانش، که در زندگی‌اش جز استرس برایش ارمغان نیاورده بودند، ببیند [اغراق است البته] :| یادم می‌آید چه خواب دیده‌ام اما شاید هم درست یادم نیست که چه خواب دیده‌ام! چون آن روز صبح که تعبیر خواب را نگاه کردم، دیدم که در تعبیرش نوشته : ببیننده‌ی خواب، عمرش به سال نمی‌رسد [نقل به مضمون] ... اولش تعجب کرده بودم! ولی بعدش خوش‌حال شدم! با همه‌ی کارهای نکرده و کارهای اضافه و غلط انجام داده‌ام، خوش‌حال شدم که تا یکسال بعدش یا طبیعتاً نیستم و یا دست به تجربه‌ای متفاوت خواهم زد! خوب است دیگر! چه از این بهتر؟ همین الان هم خوش‌حالم که این خوب یا بد، نصیب‌ـم شده که اگر واقعی باشد، به سال نرسم و لا اله الا الله ... 

ولی فردا اربعین است ... اربعین روزی‌ست چهل روز بعد از عاشورا! اربعین روزی‌ست که به راحتی می‌شد یک پیاده‌روی طولانی را تجربه کرد، یک پیاده‌روی، یک زیارت، و یک دیدارِ تنهایی... می‌شد اما بدون توفیق نه! نیست! این توفیق نیست که مدرسه و هزار و یک‌جور مزخرفات نمی‌گذارد! دارم فکر می‌کنم که سال بعد نباشم، واقعا بزرگترین حسرتم چه خواهد بود؟ نداشته‌ی همیشگی‌ام؟! خواسته‌ی همیشگی‌ام؟! نه! یک پیاده‌رویِ تنهایی، یک پیاده‌رویِ بی‌برگشت، بزرگترین حسرتم خواهد بود ... اگر نباشم! خدا کند که نباشم، ولی این حسرت با من باقی خواهد ماند ... هرچند اگر واقعی باشد، از نبودنِ خود راضی خواهم بود! من هیچ‌وقت نتوانستم، این دنیا را دوست‌داشته باشم! خداراشکر! من هیچ‌وقت نمی‌توانم مرگ را پلِ راحتی، ندانم ... اما حسرت است دیگر! می‌ماند در روح و هیچ‌جور نمی‌شود جبرانش کرد! 

بشنوید

۱۱ موافق

این روزا هوا ابریه، یا بارونی و ابریه ... کاملا ابری... تاریک؛ ترسناکه! من از این هوا می‌ترسم ... من از این هوا توی صبح می‌ترسم ... غروب می‌ترسم ... من از این گرفتگی می‌ترسم... هوا که اینطوری میشه، نمی‌تونم فکر نکنم ... به گذشته‌ای که نیست، به هرچیزی که نیست  ... به آرامشی که نیست ... به آدمی که نیست ... به نوری که نیست... به هوایی که نیست ... فکرم خسته‌ست ... من ذهنم وقفِ یه موضوعی شده و هیچ‌جوری خلاص نمیشه ... می‌تونه خوب باشه ولی نیست، می‌تونست وقفِ چیزی باشه که بتونه کمکم کنه ولی نیست! وقفِ گرفتگیِ هواست،به همون تاریکی و دلسردی، به همون ناامیدی، به همون خستگی ... من دیگه اونی نیستم که باید باشم ... من توی فکر و خیالم همش توی فکر جنگ و خشونتم!! چرا؟ من چرا باید اینطوری کینه داشته باشم؟ چرا باید اینطور دلگیر بشم از زندگی؟ چرا باید خسته بشم از دقیقا همه‌چی؟ الان که وقت خستگی نیست! چرا اینطوری جلو میره؟ چرا هیچی رو نمیشه عوض کرد؟ چرا راه‌ها محدود میشن به دوتا راه که یکی درسته و اون یکی غلط؟! هعی :|

سر صف به خودم می‌گفتم ای‌کاش حداقل یه جایی بود مثل یه خونه، که هرچقدر آدم بیرون خسته میشه، هرچقدر بیرون دلش می‌گیره، هرچقدر از هوا و دلگیری و تاریکی‌ش می‌ترسه، اونجا آرامش داشته باشه .. اونجا یه گرمایی باشه، یه فکری باشه، یه روشنایی‌ای باشه که جبران کنه بدی‌های دلگرفتگیِ بیرون رو ... یه حال و هوایی که فرق کنه با بیرون از اونجا ... ای‌کاش یه‌جایی بود مثل خونه، که آدم بتونه خستگی‌هاش رو بیرون از اونجا جا بذاره و با خیال راحت اونجا باشه ... ای‌کاش یه‌جایی بود به قشنگیِ خونه‌ی قدیمی و به قشنگیِ سادگیش... ای‌کاش یه جایی بود مثل خونه، که آرامش می‌داشت ...

خوبه! زندگی خوبه ... ... هرچقدر سعی کردم دوتا دلیل و جمله‌ی قشنگ برای خوب بودن زندگی بنویسم، نشد! یعنی هرچی نوشتم چرت و پرت بود :)) فقط بدونید با همه‌ی مزخرفی، این زندگی می‌تونه خوب باشه ... :)) 

  • Mr. Moradi
  • چهارشنبه ۲۶ آبان ۱۳۹۵ ، ۲۱:۴۰
  • دل نوشت
  • نمایش : ۱۰۱
نظرات شما ( ۱۲ ) ۷ موافق

صفحات دیگر

up