مُنَقَّش

وبلاگی منقش به روزهایم

مُنَقَّش

وبلاگی منقش به روزهایم

دردانه نوشت : مدال فیلدز
مُنَقَّش

مُنَقَّش ؛ یادبودی برای آینده
در فرستادن صلوات مشارکت کنید

صلوات

مطالب پیامکی
  • ۱۳ مهر ۹۴ , ۱۳:۰۲
    راه

۲۴ مطلب در خرداد ۱۳۹۵ ثبت شده است

همیشه از خرداد متنفر بودم ... حداقل تا زمانی که یادم می‌آید هروقت که خرداد می‌شد منتظر بودم تا بگذرد و تمام شود ...

بر اساس قاعده‌ای ناشناخته ، هیچ دانش آموزی نیست که بگوید خرداد را دوست دارد! اگر هست ، پس دانش آموز نیست ... وقتی یک ماهِ مشخصی می‌شود مرکز استرس و اضطراب ، می‌شود مرکز هیاهویِ‌ نمره‌ها ، نمی‌‍‌تواند که دوست‌داشتنی باشد ... وقتی ماه‌ای اینقدر خودش را ‌می‌گیرد ، نمی‌تواند که دوست‌داشتنی باشد ....

ماجرا که به همین جا ختم نمی‌شود! خرداد ؛ آشوب‌خیزترین و دعواخیزترین ماهِ سال است! اصلاً خردادی را یادم نمی‌آید که در آن حداقل چهار مجادله رخ نداده باشد! حالا وقتی ، دقیقاً‌ آن استرس امتحان‌ها با همچین حس و حالی عجین می‌شود ؛ شما بگویید خرداد را می‌توان دوست داشت؟

آخرین روز این ماه هم که زهرش را ریخته و رفته!‌ هرچند من آن زمان نبوده‌ام ؛ ولی زلزله وحشتناکِ رودبار هم در 31 خردادماه اتفاق افتاده ... زلزله‌ای در منطقه‌ای روستانشین با 7/5 ریشتر قدرت! ... یعنی دقیقاً آمده بود که همه چیز را ویران کند و برود ... 

حالا واقعا می‌شود خرداد را دوست داشت؟ 

  • Mr. Moradi

گاهی اوقات احساس میکنم که تمام آنچه که الان در این عالمِ پوچِ واقعی در کنارم است یا در اطرافم میبینم یا وقایعی که اتفاق افتاده‌اند یا اتفاقاتی که قرار است در آینده بیافتند و یا تمام کسانی که وارد زندگی و حریم ارتباطاتم شده‌اند ، کاملاً کنترل شده هستند ..

آنقدر کنترل شده که مثلاً پیش‌بینی شده بود که تأثیر هرکدام چقدر است؟‌ یا چقدر میتواند مورد توجه باشد؟ مثلا اگر این آهنگ را بشنود چقدر می‌تواند باعث یادآوری خاطره شود؟ یا آن  یکی فیلم او را به یاد چه می‌اندازد؟ ... ؛ یا حتی اگر فلانی باشد ممکن است باعث فلان اتفاق و بهمان آزار و اذیت! شود ؛ پس نگذاشتند فلانی‌ای وجود داشته باشد! هرچند باز هم احساس می‌کنم روزنه‌هایی را قرار داده‌اند تا شاید بتوانم ... بتوانم به وجود داشتنِ این "فلانی" امیدوار باشم! فلانی‌ای که هیچگاه نبوده و احتمالاً هیچ وقت نخواهد بود! [هرچقدر فکر می‌کنم می‌بینم نمیتونم مثالم رو بنویسم ؛ پس به "فلانی" اکتفا میکنم]

آنقدر زندگی کنترل شده به نظرم می‌آید که حتی عمداً اشخاص و مواردی را کاملاً کنترل شده در سرِ راهم (در واقعیت و مسائل مختلف و مکانهای گوناگون گرفته تااا در همین فضای وبلاگنویسی) قرار داده‌اند که به آنها حسودی‌ام شود!! یا غبطه بخورم یا حسرتِ همان چیزی[فلانی‌ای] که نیست و نبوده و نخواهد بود ، را به رُخم بکشند حتی!! 

.

البته که یک فرض دیگر هم می‌تواند به‌وجود بیاید! اینکه تمام این کنترل شدگی را خدا گذاشته ، تمامِ این بود و نبودها را خدا گذاشته تا ببیند آیا من میتوانم مقاومت کنم؟! که آیا میتوانم دیگر پیگیر نشوم؟! که آیا می‌شود واقعا؟‌ ... همیشه همین را میدانستم ... همیشه هم همین جمله‌ها را به یاد دارم ، اینکه این مسائل به دستِ خداست و خودِ خودِ خودش میخواهد ببیند که میتوانم تمام کنم این مسئله را ؟ یا نه ، در همین یک فکر و خیال می‌مانم تا به ابد! ابدی که پس از مرگم را (که یا صد سال دیگر یا یک سال یا حتی یک دقیقه دیگر باشد!) هم در بر می‌گیرد و تحت تأثیر مستقیم خودش قرار می‌دهد! این تأثیر مستقیم اصلاً خوب نیست! 

اما حتماً و حتماً در کنارِ همه‌ی این کنترل‌ها ، خیری بوده و هست ، که شاید دیده نشوند ولی حتما تأثیر گذارند ...

+ تولدِ جنابِ‌ مترسک الممالک هم به صورت عمومی تبریک میگم :) صد و سی و چهار سال و هشت ماه و دوازده روز زنده باشند ان شاالله و به امید خدا در همین فضا ، باز هم تولدشون رو جشن بگیریم D: 

  • Mr. Moradi

درهر جایی ، اتفاقاتِ مخصوصِ‌ همون جا! و همون فضا رخ میده! وزارت خارجه جیبوتی اخبارِ مخصوصِ خودش رو داره ؛ و وزارت ورزش ایران هم اخبار خودش رو! شرکت ارج اخبار خودش رو داره ؛ و دنیای هنر هم اخبار خودش رو! 

در این خبر تو خبری که وجود داره ، چرا وبلاگستان اخبار نداشته باشه؟! بعله ؛ وبلاگستان هم اخبارِ مخصوصِ خودش رو داره :)

از این هفته ، هر هفته ، اواخر هفته ، اخبار هفتگیِ وبلاگستان رو از اینجا بشنوید ... رادیو بلاگیها : زیبا ، پیشرو ، مطمئن :دی

  • Mr. Moradi

در میانِ دو حالت ماندن ، عجب حسی دارد ؛ بین غم و شادی ؛ بین بیکاری و پرکاری ؛ بین سیاهی و سفیدی ، بین بدی و خوبی ؛ بین خواب و بیداری و بین رفتن و ماندن ... حتی بین زندگی و مرگ ؛ بین بودن و نبودن ...

وقتی میانِ دو حالتِ متضاد می‌مانی ؛ همان حس سردرگمی را می‌گویم ... آن سردرگمیِ خاص را تصور کردید؟ همان حسی که بدونِ تعارف می‌آید و خورد و خوراکت را می‌گیرد ؛ می‌آید و زندگی را برایت سخت‌ و تصمیم و انتخاب را برایت سخت‌تر می‌کند ... می‌مانی و دو راه که نمی‌دانی به چند راهِ متوالیِ دیگر می‌رسند! نمیدانی کدام‌یک می‌تواند مسیر بهتری باشد برای بودن ؛ نه بودنِ در این خاک ؛ بودنِ قطعی در هر مکان و زمان ... تصورش سخت است ، گفتنش سخت‌تر!

بهتر است از آن حس دور نشویم که اگر همینطور ادامه دهیم، طول و عرض نوشته را دیگر نمی‌شود کنترل کرد!

واقعا وقتی به همچین حالتی برسی ، دیگر به دیگرـمسائلی که زمانی برایت مهم بوده‌اند فکر نمی‌کنی .. دیگر حتی به اینکه باید تا وقت تمام نشده کاری کنی، هم فکر نمی‌کنی ... دیگر برایت مهم نیست که این حال خوب شود یا نه! فقط می‌خواهی تمام شود ؛ می‌خواهی که از آن وسط خودت را فراری دهی ... می‌خواهی این بازی را تمام کنی ؛ حتی اگر برنده نباشی ... می‌خواهی وقتی تمام شد ، یادت بماند که این راه ، رفتن و آمدنی نداشت ... یادت بماند که تو آن وسط تنهایِ تنها بودی ... بدونِ هم‌مسیر! بدونِ هم‌راه ... فقط یادت بماند که فقط یک انتخاب بیشتر نداری! یک انتخاب و یک عاقبت و یک سرنوشت ... یک سرنوشت که تو را ذره ذره ، می‌سازد و تمام می‌کند ...

نمی‌خواهم بگویم که من به این حد از سردرگمی رسیده‌ام .. نه هنوز .. اما مطمئنم اگر همینطور ادامه بدهم و یا همینطور ادامه پیدا کند و این مسیرِ رویِ خط راست ، کج نشود ؛ دیر یا زود به این گیر افتادنِ میان دو راه ، میرسم که هیچ راهی برای مقابله با آن نیست ... رسیدنِ به این حالت پایانِ همه‌ی سردرگمی‌هاست ... فقط یک دو راهیِ بزرگ و مهم می‌تواند ، دوراهی‌های دیگر را از بین ببرد ... یک دو راهیِ سخت که بالاخره می‌رسد ...

  • Mr. Moradi

پست قبلی رو خودمم نفهمیدم چی شد (راستش فهمیدم‌ :/) ولی خب اونقدری حواسم پرت بود برای این کارنامه که مپرس :/ 

نه سال ... تا به امروز ؛ 9 مرتبه واسه گرفتن کارنامه خرداد رفتم ... تک تکشون رو یادمه ... آخ که چقدر سریع گذشت ... انگار همین دیروز بود که برایِ گرفتنِ کارنامهِ اول ابتدایی رفته بودم! هعی! گذشت ...

مثل همیشه بود! 20 های ردیف شده تا پایین :دی ... ولی بازم مثل ترم اول، دفاعی پایانی رو 19 گذاشته بود! خداروشکر با ضریب هم تأثیری نذاشت :) باز هم لعنت به دفاعی!

خداروشکر! خیلی هم خوب تموم شد :) 

+ نمیدونم چرا! ولی به نوشتن درباره این موضوعات درسی عادت کردم ... نمیدونم از کجا و از چی شروع کنم به نوشتن :/ ولی باور کنید خودمم بدم میاد از اینجور نوشتن‌ها ...

  • Mr. Moradi

دیگه اونقدری از تهران نوشتم که نوشتنِ سفرنامه و شرحِ ما وقع ، نوشته‌اضافی محسوب میشه :)

::::::

وقتی کسی رو از دوست داشتن یک حقیقت1 و یک موضوع حقیقی منع میکنم از خودم خندم میگیره ... وقتی خودم یک موضوعِ خودساخته و خیالی رو دوست دارم و چند ماه به عبارتی چند ساله دارم روش کار میکنم(بخونید روش فکر میکنم!)
چطور میشه یه نفر رو از فکر و خیال یک واقعیت منع کرد در حالی که خودش تو فکر و خیال یک مورد کاملا خیالی هست؟ چطور میشه "دوست داشتن" رو از یکی گرفت؟ نه این هیچوقت شدنی نیست! تا وقتی که من نتونستم خودم رو از دوست داشتن خیالاتم منع کنم , پس نمیشه یکی رو از دوست داشتن یک حقیقت منع کرد.. نه ، شدنی نیست ...

1-از کلمه "فرد" یا "شخص" استفاده نکردم به دلایلی!! ولی به جایِ کلماتِ "حقیقت" و "موضوع" و "واقعیت" ؛ میشه کلمه "فرد و "شخص" قرار داد :)

+ موضوع برایِ نوشتن دارم ولی نمی‌نویسم! نمیدونم چرا :)

  • Mr. Moradi

الان که این متن رو مینویسم ، دم در اتاق به دراور(کمد لباس) تکیه دادم!

والا خودمم نمیدونم چی بنویسم! هنوز هم از حال و هوای تهران خوشم نمیاد! به نظرم فقط با عادت کردن میشه اینجا زندگی کرد!

تا نیم ساعت دیگه میریم بیرون تا به یه چندتایی بنگاه سر بزنیم!! اولین باری هست که وقتی پام رو تو یه بنگاه میذارم خدا خدا میکنم که هیچ خونه ی درست و حسابی نداشته باشه! اصلا خودش هم منفجر شه بره هوا! خسته ام از این حال و هوا! والا!

+ عجب خاله‌پسری داشتم و خبر نداشتم!!!

++ اینجا مودم و نت دارن ولی من هنوز روم نمیشه که رمز رو بگیرم :|

+++ ان شاالله نظرات رو در زمان مناسب‌تری میخونم و جواب میدم و تایید میکنم! آخه میدونید؟ الان دم در اتاق وایستادم و به کمد تکیه دادم!!! وضعیت مناسب نیست خب :دی

  • Mr. Moradi
up