مُنَقَّش

وبلاگی منقش به روزهایم
باز این چه شورش است که در خلق عالم است

مُنَقَّش

وبلاگی منقش به روزهایم

دردانه نوشت : فقط خدا ازمون بگذره...
مُنَقَّش

مُنَقَّش ؛ یادبودی برای آینده
در فرستادن صلوات مشارکت کنید

صلوات
=

مطالب پیامکی
  • ۱۳ مهر ۹۴ , ۱۳:۰۲
    راه

۹۰ مطلب با موضوع «پیشنهاد و معــرفی» ثبت شده است

خوشا به حال آن تن‌ها و بدن‌هایی که روح‌هایشان فقط درد تن خودشان را احساس می‌کنند و خوشا به حال آن بدنی که روحش فقط درد بدنش را احساس می‌کند، چون آن روح دائماً در فکر این است که نارحتی‌های این بدن را از بین ببرد. ولی دشوار است حال آن بدنی که روحش تنها روح خودش نیست، روح همه‌ی بدن‌هاست؛ یک روح، درد همه را به‌تنهایی احساس می‌کند. این بدن است که مجبور است با وجود فراهم بودن همه‌ی امکانات، با دو لقمه نان جو بسازد برای اینکه مبادا در حجاز یا یمامه یک نانِ جو خور پیدا شود. این بدن است که باید کفش وصله‌دار بپوشد برای اینکه با روحی مانند روح علی(ع) توأم باشد.

روح‌ها وقتی بزرگ شد، وای به حالِ آن بدن‌ها! روح وقتی بزرگ شد و روحِ همه‌ی بدن‌ها شد و درد همه را احساس کرد، کارش به آن‌جا می‌کشد که مجازات می‌بیند، برای چه؟ برای غافل ماندن از حالِ یک بیوه‌زن و چند یتیم. میان کوچه زنی را می‌بیند که مشک به دوش گرفته است. علی(ع) آدمی نیست که بی‌تفاوت از کنار این مناظر بگذرد. علت ندارد که زن خودش آب‌کشی کند، حتماً کسی را ندارد یا کسی دارد ولی به حال این زن نمی‌رسد. فوراً خودش جلو می‌رود (نمی‌گوید آی شُرطه! آی پاسبان! آی نوکر! آی غلام! تو بیا. خودش می‌رود)، با کمال ادب می‌گوید: خانم! اجازه می‌دهید شما را کمک کنم و من مشک آب را به دوش بکشم؟ این زحمت را به من بدهید. آن زن می‌گوید: خدا پدر تو را بیامرزد. به خانه‌ی آن بیوه‌زن می‌رود. همین‌که مشک را زمین می‌گذارد، استفسار می‌کند که ممکن است برای من توضیح بدهید که چرا خودتان آب‌کشی می‌کنید؟ شاید مردی ندارید؟ می‌گوید: بله، اتفاقاً شوهر من در رکاب علی ابن ابیطالب کشته شد. من هستم و چندتا یتیم. این کلمه را که می‌شنود، سر تا پایش آتش می‌گیرد. نوشته‌اند آن شب وقتی برگشت و به خانه رفت، تا صبح خوابش نبرد. صبح، نان و گوشت و خرما و پول با خودش برمی‌دارد و با عجله می‌رود و درِ خانه‌ی همان زن را می‌زند. می‌گوید: کسیتی؟ می‌فرماید: من همان برادر مؤمن دیروز تو هستم. به‌سرعت گوشت‌ها را کباب می‌کند و به دست خودش در دهان یتیم‌ها می‌گذارد و یتیم‌ها را روی زانو می‌نشاند و آرام به آن‌ها می‌گوید: از تقصیر علی که از شما غافل مانده بگذرید. آنگاه تنور را آتش می‌کند. وقتی سر تنور می‌رود، صورتش را به آتش نزدیک می‌کند. حرارت آتش را احساس می‌کند، با خود می‌گوید: علی! حرارت آتش دنیا را بچش و آتش جهنم یادت بیاید، تا دیگر از حال مردم غافل نمانی. بدنی که باید جور بکشد این‌طور است، بدنی که روحش روحِ همه‌ی مردم است این‌گونه است.

انسان کامل - مرتضی مطهری

عیدتون مبارک. 

من رو هم دعا کنید. 

بشنوید

  • Mr. Moradi

شهید حججی، در راه اعتقادش، تا پای جان، ایستاد. شهید حججی، ثابت‌قدمِ اعتقاداتش بود. شهید حججی، نشان داد که اعتقادات ارزش جان را هم دارند وقتی شمرهای معاویه‌صفتِ یزیدی، در برابر ملت‌های بی‌گناه سبز شده‌اند و از یمین و یسار، ظلم می‌کنند و سر می‌برند... محسن حججی، افتخار است. اقتدار است. شهید است. زنده است. 

بشنوید

+ تا سر به بدن باشد، این جامه کفن باشد... 

  • Mr. Moradi

1. ماجرای نیمروز : داستان عجیب یا خاص و منحصربه‌فردی نداشت. بیشتر به‌نظر می‌اومد که میخواد چندتا حادثه و اتفاق رو با پیش‌زمینه‌ی یه سری مسائلِ اوایل انقلاب نشون بده و از این نظر به نظر من موفق بوده. جای شهید و جلاد رو هم، درست نشون داده؛ نه مثل بعضی تصویرگرهای امروزی!

2. سیانور : داستان نسبتاً بهتری داشت. دوستش داشتم. اینم بگم که وقتی یکی نتونه بفهمه مبارزه چیه، باید هم وقتی اونو به هرجای دین گره بزنه از صدجای دیگه بزنه بیرون! - اشاره به یک دیالوگ - بد فهمیدن یه بحثه؛ ولی برعکس فهمیدن یه بحثِ جداست. بعضی چیزا وقتی برعکس فهمیده بشن، عاقبتشون میشه خودکشی. خودزنی. فروپاشی حتی. 

+ اگر کسی یکیشون رو دیده و نظر کامل‌تر و بهتری داره، خوشحال میشم بخونم.

  • Mr. Moradi

در بین قفسه‌ها چشم می‌چرخانم. اولین‌بار است که چندین و چند قفسه کتاب را آزادانه، با اختیار، به راحتی، می‌بینم و در بینِ آن‌ها می‌چرخم. البته که در کتاب‌فروشی‌ها هم همین منوال است و می‌توان آزادانه چرخید و دید. ولی آنجا «فروشی» است و اینجا «آزاد». چند کتاب را دستچین می‌کنم. می‌گذارم روی میز و می‌روم اتاق‌های دیگر. وقتی که برمی‌گردم دیگر آن کتاب‌ها روی میز نیست. عجبا. بچه‌ها برداشته‌اند. هرچه نگاه می‌کنم به هیچکدامشان نمی‌آید که کتاب «صهیونیسم» را برداشته باشد یا علاقه‌ای به خواندنش داشته باشد! علاقه‌مندترین چهره به این کتابخانه، خرخوانی بود که او هم به سمتِ قفسه‌های درسی رفته بود. بی‌خیالِ آن کتاب می‌شوم و کتاب‌های دیگر را پاس می‌دارم. بیهوده روی صندلی چرخ می‌خورم که چشمم می‌خورد به کتابی که آشنا می‌آمد. «داستان سیستان. 10 روز با رَه‌بر». من در خاطره‌خوانی، سابقه‌ی درخشانی داشته‌ام. یازده ساله که بودم «دا» را یک‌هفته‌ای خواندم و همان حوالی، «پایی که جا ماند» را هم تمام کردم. آن زمان، فقط «نورالدین پسر ایران» دوهفته در خانه ماند و دستم نمی‌رفت به خواندنش! لعنت به تنبلی. 

داستان سیستان را نگاه کردم. ظاهر برای من اهمیت دارد. کتابِ خوش‌ساختی بود. از آنجایی که تا نخورده بود، حدس می‌رفت که تا به حال کسی آن را نخوانده است. تاریخ چاپش را نگاه کردم که زده بود 83. که به روایتِ مُهر، 84 به کتابخانه رفته. تعجب می‌کنم از این بشرِ دو پا که کتاب‌های مفت را نمی‌خواند و همینجور می‌گذارد خاک بگیرند!

تا به حال از رضا امیرخانی کتابی، نوشته‌ای یا داستان و روایتی نخوانده بودم. نقد و تکریم و تمجید و توهین و ناسزا به رمان «منِ‌او»اش زیاد شنیده‌ام ولی! ادامه‌ی جلد را می‌خوانم : یادداشت‌های شخصی. نمی‌دانم چگونه است. حدسی ندارم. اما یقین داشتم که گزارش‌گونه است، خط به خط، همراه با سفرِ رهبری. پا به پای رهبری. خط به خطِ سخنان رهبری. اما در واقعیت، طورِ دیگری بود. گزارش‌گونه نبود. توضیحی نبود. توجیه‌ای نبود. ملایم بود. کاملاً مردمی و ملموس.

همان روز اول قریب به صدوهفتاد صفحه‌اش را خواندم. راحت می‌شد در دو روز، همه‌ی سیصد صفحه‌ش را تمام کرد. به عمد طولش دادم. روایت‌نویسیِ امیرخانی را، با آنکه مرتبه‌ی اولین بود، دوست داشتم. روان بود. جایی مکثِ بیهوده‌ای نداشت. جملاتی چون «مومن در هیچ چارچوبی نمی‌گنجد.» را تا آخرِ کتاب، جوری به‌کار برد که نه نمکش از دست برود و نه شور شود. خیلی از پاراگراف‌هایش اشک همراهی می‌کرد و خیلی از جاها، خنده‌ام می‌گرفت. نکته‌بینی و نکته‌نویسی‌ها هم جای توجه داشت. خط به خطش تأییدی بر این بود که سادگی، یا به عبارتِ امیرخانی، ساده‌گی، سر تا سرِ زندگیِ شخصِ اولِ مملکت را گرفته است. چیزی که شاید برای خیلی‌ها قابل تصور نباشد، اما برای من، جز این، انتظاری نمی‌رفت. 

+ با توجه به لزومِ هرچه بیش‌ترِ بازخوانیِ زندگیِ مسئولینِ مملکت، بازخوانیِ زندگی رهبری، بازخوانیِ زندگیِ صفِ اولی‌های نظامِ جمهوری اسلامی، سی برداشتِ مختصر از کتاب را، با ترتیب‌بندیِ ویژه‌ای نوشته‌ام. توصیه می‌کنم بخوانید. دانلود

  • Mr. Moradi

دیروز آخرین کاسبیِ عید رو هم بدست آوردم. دقیقا همونقدر که به بچه‌ش داده بودیم :دی
اینجا همونجایی بود که پارسال هم وقتی رفتیم، بچه‌ش وقتی دید مامانش بهمون عیدی داد، بلند گفت مامان دارن پولمونو می‌برن :))) این‌بار هم گفت، ولی خیلی آروم‌تر... بچه‌ی خوبیه. هرچند از من  و همه فرار می‌کنه و یه‌جورایی هیولا! محسوب میشه ولی خوبه. یه چهار پنج ساعتی وقت لازم داره تا یخش آب بشه. ولی خب ما که همش یه ساعت یا حداکثر یکساعت و نیم می‌شینیم، اونم تقریبا سالی یه‌بار :دی دیروز هم همینطوری نشسته بودیم. تلویزیون داشت سریال پخش می‌کرد. آی‌فیلم. با این شبکه توی قم آشنا شدیم. همون موقع که تازه گیرنده‌دیجیتال خریده بودیم. یادش بخیر. قبلش فقط پنج‌تا کانال داشتیم. یک و دو و سه و چهار و پنج که همون استانی بود. شبکه‌ای که همش سریال بذاره غنیمت بود توی تابستون نود. دقیق‌ترش میشه مرداد نود... داشت سریال می‌داد و می‌داد و می‌داد! سریال رو می‌شناختم ولی ندیده بودم. قدیمی بود. سال هفتاد و هفت ساخته شده بود. حواسم سه‌نصف شده بود. نصفش سرِ حرف‌ها بود و نصفش سر سریال و نصفش سرِ نخودی که توی دهنم خیس می‌خورد! سریال تموم شد. تیتراژ سریال‌ها بعضی‌وقت‌ها واقعا خوبن. می‌دونید؟ من رو یادِ چیزهایی می‌انداخت که نباید.

اهورا دقتش زیاده. به چیزایی دقت می‌کنه که من وقت نمی‌کنم دقت کنم. خوبه. حافظه‌ش هم خوبه. مثلا مامانش می‌گفت چندین وقت پیش که رفته بودیم شهرِ شوهرم، مادرشوهرم غذا رو خوب درست کرده بود ولی اهورا دوست نداشت. این‌بار که رفتیم، هنوز یادش بود و بهش می‌گفت عزیز اونطوری درست نکن :دی یا از جملات قصارش اینه که به مادربزرگم گفته بود که این چروک‌های دستت واسه پیر شدنه؟ ناراحت نباش منم دارم پیر میشم :))) بعد که مادربزرگم بهش گفته تو پیر نمیشی، تو جوون میشی داماد میشی؛ بهش گفته من دوست ندارم داماد بشم، دوست دارم عروس بشم :)))
حرف از کلاهبرداری شده بود. که فلانی پولمون رو نداره بده و چک‌هاش برگشت خورده افتاده زندان. البته قبل از اینکه بیفته زندان، انگاری که می‌خواست از الکی مثلا عمو‌‌ـم پول قرض کنه. بعد این شوهرخاله‌م می‌فهمه و با خودش میگه این‌ که پولی نداره که به این مرادی پس بده، پس چه خوبه که ما زنگ بزنیم به این مرادی و بهش بگیم که به این فرد پول نده :| هیشکی هم نبود بهش بگه آخه تو فضووووولی؟ :/ به تو چه عموی من ضرر می‌کنه؟ آخه به تو چه جعفررررر؟ :/ هیچی دیگه! همین یه‌بار هم که خدا می‌خواست بزنه پسِ کله‌ی عمو‌ـم، اوشون نذاشت! و حالا مامانم داشت ثابت می‌کرد که عمو‌ـم یه‌ریال به کسی نمیده، چه برسه به دویست میلیون. و هی من می‌خندیدم و می‌گفتم ولش. ثابت کردن نمی‌خواد که... و با خودم فکر می‌کردم که این پول چیه واقعا؟ که این‌همه، همه‌چی رو عوض کرد؟ که همه‌چی رو ازمون گرفت؟ آره. این منم دلواپسِ بود و نبود.
تلویزیون می‌خوند واسه خودش. مامانم بدش میومد از صدای تلویزیون. خاله‌م دنبال کنترل بود. اهورا کم کم داشت یخش آب می‌شد. و من توی دلم می‌گفتم تا به کِی از آرزوهامون جدا؟
+ بشنوید

  • Mr. Moradi

اینکه نمی‌توانم تعریفش کنم، تقصیرِ خودم نبود. اینکه مبهم مانده، برای این است که «حاضر» نیست. هیچ‌وقت حاضر نبود. همیشه یک «غ» برای «غیبت»ـش می‌خورد. در همه‌جا. حتی در آن شب‌های سرد و برفی، که زیرِ پتوی آبی، به‌فکر صدای عجیبِ پارکینگ می‌افتادم و زیر زیرکی می‌ترسیدم. به هرحال! آخر می‌دانید؟ آدم‌ها تا وقتی از هم دورند، جذاب نشان می‌دهند. بدبختی اینجاست که آدم‌ها وقتی که حتی نیستند، باز هم جذاب هستند. و مشکلِ اصلی‌تر آنجاست که اگر حاضر شوند، هیچ جذابیتی که ندارند هیچ! بلکه حتی تکراری می‌شوند. البته من متنفرم از این مسئله. و فکر کردن درباره‌ی تکراری شدنِ او، برایم بی‌معنی‌ست. هرچقدر هم که واقعی و ملموس باشد و لازم، ولی من نمی‌خواهم باور کنم. اما برای همیشه از خدا ممنون خواهم بود، که به قیمتِ یک عمر خستگی و به قیمتِ یک عمر حسرت، خاطرِ او را در ذهنم تکراری قرار نداد. از خدا ممنونم که بی‌توجه به دعای یکسانِ همیشگی‌ام، به من اثبات می‌کرد، تناقضاتِ حرف‌هایم را و من باز هم می‌خواستم. و واقعاً از خدا متشکرم که با این حرکتِ خوبش، مرا چندین سال از فکر اشتباه حفظ کرد و کاری کرد که او هرگز برایم عادی نشود. شما هم اصلاً گمان مبرید که این جملات را با دلی گرفته و حسرتی بر این ناشناخته ماندن، نوشته‌ام!

:::

دیشب خوابِ پست دیده بودم. خوابِ نامه، یا بهتر است بگویم بسته‌ای که برایم پُست شده بود. اما از آنجایی که تا به امروز، هیچ پُستی نداشته‌ام، این خواب کاملاً خیالی بود. دلیلِ دوم اینکه جملاتِ نامه، جملاتی عادی و تکراری بودند. شاید جملاتش یادم نباشد، اما تیترش، نشان از آن داشت که فکرِ من مشغولِ چیزی‌ست که نباید. بسته هم نمی‌دانم در آن چه بود. البته بهتر است بگویم که یادم نیست چه‌چیزی داخلش وجود داشت. اما می‌دانید؟ من صلاح می‌بینم یادم نیاید و با خود فکر کنم که ربطی به او داشته؛ بگذارید کمی خواب‌هایم را مرتبط بدانم حداقل! بعد جالبِ خواب آنجایی بود که دریافتِ بسته از پستچی سخت‌تر از هیجانِ پُست داشتن بود! خب میدانید؟ وقتی صدنفر منتظرند بپرسند از که بود و چه بود و چه نبود، همین می‌شود دیگر!

:::

تا آنجایی که دیده‌ام مردم دو دسته شده‌اند : یا آنهایی که بلدند و با داشته‌هایشان زندگی می‌کنند و یا آنهایی که بلد نیستند و چیزهایی را می‌خواهند برای ادامه‌ی زندگی! این عده همش چشم‌ـشان دنبالِ داشته‌ی دیگری‌ست! و فکر می‌کنند دیگری که آن‌چیز! را دارد خوشبختِ دو عالم است. ولی زهی خیالِ باطل! چون آن‌شخص که آن‌چیز را دارد، حس می‌کند که باید فلان‌چیز را که فردِ دیگری دارد را هم داشته باشد تا بتواند زندگیِ خوبی داشته باشد! این‌ها هیچ‌وقت زندگی نمی‌کنند.

:::

هوا پس است! بهار می‌آید ولی دل به‌جا نیست. نمی‌دانم که تقصیرِ من است که نمی‌توانم مشکلم را حل کنم یا این‌جور مشکلات بینِ نوجوان‌های این‌سنّی رایج است! ولی می‌دانم که یک مشکلی خارج از حیطه‌ی اختیاراتِ من وجود دارد که فقط خدا باید کمک کند تا حل شود. یک چیزی که شاید بدخیم شده باشد و راهِ درمانی برایش نباشد. و البته خداوند حلّالِ مشکلاتِ بزرگ و به‌ظاهر بزرگ، است. به هرحال من واقعا چیزی نمی‌دانم از این دیوانگی و عاقلی. 

+ بشنوید

  • Mr. Moradi

خبرِ درگذشتِ افشین یداللهی ، یکی از شوکه‌کننده‌ترین خبرهایی بود که این‌روزها شنیدم. حضورِ یداللهی رو توی خندوانه یادم هست. خاطراتی که با شعرهای آهنگ‌شده‌ش دارم، بی حد و نهایت زیاد و دوست داشتنی هستن. دوستش داشتم. خدا رحمتش کنه.

+ بشنوید 

  • Mr. Moradi
up