مُنَقَّش

وبلاگی منقش به روزهایم

مُنَقَّش

وبلاگی منقش به روزهایم

دردانه نوشت : امون از اونایی که میگن، شهیدتون چقدر گرفته؟
مُنَقَّش

مُنَقَّش ؛ یادبودی برای آینده
در فرستادن صلوات مشارکت کنید

صلوات

مطالب پیامکی
  • ۱۳ مهر ۹۴ , ۱۳:۰۲
    راه

۲۷۷ مطلب با موضوع «روز نوشت» ثبت شده است

یه دلگرفتگیِ خاصی دارم. که میدونم بخاطرِ چیه. ولی هیچ‌غلطی واسه رفع شدنش نمی‌تونم انجام بدم. 

:::

امروز همه‌چیزش خوب بود، از اون روزهایی که بود که دیگه قرار نیست تکرار بشه. همین یه‌مورد می‌مونه تا چندسال. به‌واقع باید ثبتش کرد توی تاریخِ خانوادگی. ولی فقط اونجایی که شوهرخاله‌م بعد از فیض بردن از استعداداتِ فوقِ پیشرفته‌ی برادرم [که به همه‌ش اشاره کردن جز اینکه آدمِ الاغی تشریف داره :دی] رو به من گفت خب شما چه استعدادی داری؟ درسته که اونجا خندیدم و گفتم درس خوندن، ولی دوست داشتم بعد از این بهش بگم خودت به‌جز گداییِ «خونه» از پدر زنت چه استعدادِ دیگه‌ای داری؟ :| طرف خونه‌ش رو هم با گریه و زاری و مظلوم‌نمایی از پدر زنش گرفته ، اونوقت به من میگه چه استعدادی داری!! فضولچه! البته نظرِ شخصِ من اینه که این مورد رو نباید به روش آورد و بحثش رو کرد بعد از چندسال. ضمنِ اینکه یقیناً به قصدِ دعوا نرفتم مهمونی!! ضمنِ اینکه‌تر این‌که زشت بود جلو بچه‌ش ضایع بشه. ضمنِ اینکه‌تر تر این‌که لطفا فضول نباشید :| 

+ حالا نه اینکه من استعدادی نداشته باشم. همین بلاگری استعداده :/ والاع :/ :دی

  • Mr. Moradi

گفتم نیم‌ساعت دیگه تحویله. گفت خب باشه. میای؟ گفتم بریم. رفتیم. ساعتم باتریش ضعیف شده. ولی می‌دونستم بیست‌دقیقه عقبه. ساعت، به ساعتِ ساعتِ من، یک و بیست دقیقه بود. که در واقعیت می‌شد یک و چهل دقیقه. یعنی هیجده دقیقه تا تحویل. با خودم اینا رو می‌گفتم که رسیدیم. نگاه می‌کردم. میگفتم نه. بدرد نمیخوره بریم. طول کشید. بیش‌تر رفتیم و به‌طبع برگشتن طولانی‌تر شده بود. ساعتم رو بیخیال شدم. به ساعتِ شهرداری نگاه کردم. یادم بود که اونم پنج‌دقیقه عقبه. حساب کردم دیدم هفت دقیقه مونده به تحویل. گفتم بریم، مهم نیست. ولش. داریم. بریم. پنج دقیقه مونده بود. رفتیم. سرِ کوچه وایستادیم. بازم معطلی! ساعت رو نگاه کردم. دو دقیقه. یک دقیقه و چهل ثانیه. یک دقیقه و ده ثانیه. یک دقیقه. بالاخره به‌راه افتادیم. وسطِ راه‌پله بودیم که بمب ترکید. سال تحویل شده بود. ساعتم ده‌ثانیه عقب‌تر از چیزی بود که فکر می‌کردم.
نمی‌دونستن چرا ماتم برده. می‌گفتن چه قشنگه. می‌گفتم باشه. رفتم تو اتاق. ساکت بودم. عادت ندارم چیزی رو به زبون بیارم. ماتم برده بود. با خودم می‌گفتم باید عوض بشه. تو دلم می‌گفتم باید عوض بشه این لعنتی. راه می‌رفتم. اتاق رو متر می‌کردم. می‌رفتم تا ته و برمی‌گشتم. هیچی قرار نبود عوض بشه. همه‌چی همون‌شکلی بود. همه‌چی. تلفن زنگ خورد. عمه بود. گفت میاید؟ گفتیم میایم. بابام بهمون گفت : تَرسِه اَمان علی و سعید اَمارِه برخوُرد بوکونیم. هَسِه اینگار چی ایسَنِه. تو دلم گفتم هیچی نیستن. لعنتیا هیچی نیستن و گند زدن به همه‌چی. برام مهم نبود. قبلا چرا. ولی دیگه برام مهم نیست. رفتم ناهار. وسطِ غذا میگفتن بخور دیگه. میگفتم باشه. ساعت دو و بیست دقیقه شده بود. بیست دقیقه! سال تازه شده بود. ولی من که هنوز همونم. هنوز همون. همون. همون.
تلویزیون برنامه سه‌ستاره‌ی احسان علیخانی رو داشت. ساعت هنوز به سه نرسیده بود. یه‌دختره رو آورده بودن داشت حافظ رو می‌خوند. به‌جایی رسیده بود که علیخانی می‌گفت جونِ بابات دیگه چیزی به ذهنت نرسه که بخونی. اما خب بچه بود دیگه! البته ما هم بچه بودیم!! یه شعر ترکی هم خوند. عید رو هم ترکی تبریک گفت. انگلیسی هم. علیخانی رو دوست دارم.
آماده شده بودم. ساعتم عقب بود. دیگه نمی‌دونستم چقدر! برام مهم نبود. کاپشن رو برنداشتم. گرم نبود. سرد هم. ولی حالم بد نبود. از یادم رفته بود. حوصله نداشتم بهش فکر کنم. شیرِ آب رو یکم باز کردم. کفش‌ـم رو پاک کردم. رفتم دوچرخه رو نگاه کردم. اونجایی که لاستیکش ترک خورده بود. خواستم از توی شیشه‌ی تابلوی اعلانات یه‌عکس از خودم بگیرم بذارم تو استوری اینستا. پشیمون شدم. ماشین رفته بود بیرون. رفتم در رو بستم. البته پشیمون نشده بودم. یادم رفت. وگرنه ایده‌ی جالبی بود.

از این خیابونی که همش یادم میره اسمش رو نگاه کنم رفتیم. رسیدیم پشتِ چراغ قرمز. همونجایی که روبه‌روش بانک صادرات بود، سال‌ها! تعطیل بود همیشه ولی حداقل بود. خاطراتم هم با همون رنگِ آبیِ سر درش بود. سر درِ خاک‌گرفته‌ش که خاطراتم رو خاک کرد با خودش. چراغ سبز شده بود. به میدون هم رسیده بودیم. داشتم نگاه می‌کردم ببینم ماشینِ آشنایی نیست؟ نبود. خب به درک! پیاده شدیم. زنگ رو زدیم. در باز شد. داخلِ پارکینگ ماشین بود. بابام رفت ماشین رو از روی پل جابجا کنه. به در نگاه کردم. و به حیاط. البته پارکینگ! حیاط محسوب نمی‌شد. برقِ راه‌پله رو زدم. رفتیم بالا.

راه‌پله‌هاش عطرِ خاطره گرفته بود. خاطره‌ی اون روزِ بارونیِ عصبانی که شارژرم گم شده بود و همش تقصیرِ مامانِ بابام بود. خاطره‌ی اون روزِ آفتابی که از سایپا زنگ زدن و گفتن ماشین آماده‌ست، بیاین تحویل بگیرین و بابام منو نبرد و مامانی منو با شیشه‌های ادویه‌جاتِ دوست‌داشتنی‌ش داخلِ کمد‌های دوست‌داشتنی‌ترش و چراغ‌قوه‌ی نوکیا 1100 مشغول کرد. آره. داشت یادم میداد که چراغ‌قوه رو چجوری خاموش کنم که بابا زنگِ آیفون رو زد. بعدش بابام هرچی از پشتِ پنجره، ماشینو بهم نشون میداد من نمی‌فهمیدم کدومه! هی به پیکان‌ها اشاره می‌کردم میگفتم اون؟ اون؟ اون؟ میگفت نه! این؛ این؛ ایناهاش. حالا میریم پایین می‌بینی. البته مامانی فقط چیزایی رو از نوکیا بلد بود که بهش میگفتن. مثلاً من با اون دکمه قرمزه گوشی رو خاموش کردم، همه فکر میکردن گوشی رو خراب کردم. منم قهر بودم حاضر نبودم روشنش کنم. و اونا بیش‌تر فکر می‌کردن که گوشی خراب شده.

رسیده بودیم طبقه سوم. پله‌های اون ساختمون طوری بود که انگار رسیدیم طبقه چهارم. یا حتی پنجم. داداشم اول رفت تو. عمه‌م و مامانی. عمه‌م با اینکه خیلی با ده سال پیش فرق می‌کرد اما هنوز همون‌شکلی بود. کنار مامانی نشستم. همونطور گرم و دوست‌داشتنی. ولی چه‌فایده. دورانی که نباید، گذشت. بابام هم اومد بالا. در رو باز کردم. مامانی تعارف زد که بابام کنارش بشینه. بابام متوجه نشد. پا شدم که بابام بشینه. ولی دوباره دستِ تقدیر منو برگردوند همونجا. نشستم کنارش. سرش رو تکون می‌داد. می‌خندید. دیگه یادش رفته بود بگه «قَدِ قدِ قوربان». ولی هنوز همونطور مهربون بود.

عمه‌م شروع کرد به حرف زدن. بابام همراهی کرد باهاش. انگار نه انگار که همین چند روز پیش داشتیم درباره‌ش بحث می‌کردیم. میدونید؟ حس کردم همین الان علی هم بیاد کنارش بشینه ، باهاش حرف میزنه. حتی باهاش پاسور بازی می‌کنه. هیچ‌وقت حرفای پشتِ سری رو ملاک قرار ندید. توی فکرای خودم بودم. ساعتم رو نگاه کردم. هنوز ساعت سه بود. یعنی همون ساعتی که علیخانی برنامه داشت. حوصله نداشتم برگردم و ساعتِ واقعی رو نگاه کنم. اهمیتی هم نداشت. ساعتی بود که باید می‌گذشت. ناراحت نبودم. یادِ سه چهار سال پیش افتادم. شاید هم چهار پنج سال پیش. از قم اومده بودیم. اولین بار بود که مهمونِ عمه می‌شدیم برای چند روز. البته با احتسابِ اون‌دوره‌ی چندروزه‌ی تهران میشه برای بار دوم. رفتارش جوری بود که حس نمی‌شد مهمونی اومدیم. مامانی هم بود. مامانی هرجا باشه کسی اونجا احساس ناراحتی نمی‌کنه. البته اگه مامانی روی حالتِ دیفالتش باشه. که بود. معمولاً بود. مگه اینکه اون ذلیل‌مرده‌ها تنظیماتش رو بهم میریختن. یادِ یه‌چیزایی می‌افتادم و خجالت می‌کشیدمو ناراحت می‌شدم. من عادت دارم هرجایی برم، خاطراتِ ناراحت‌کننده‌ش رو به‌یاد میارم. یادمه دوسال پیش، وقتی واسه اولین‌بار داشتم می‌رفتم خونه‌ی خاله‌ام، به این فکر می‌کردم باید چه خاطره‌ای رو بخاطر بیارم اونجا؟ خب ناچاراً بی‌خیالِ مکان می‌شدم و سعی می‌کردم هر خاطره‌ی ممکنی رو بخاطر بیارم. وقتش شده بود گوشی‌ـم رو در بیارم و یه‌عکسی بگیرم. داداشم گیجه دیگه! وگرنه تبلتش بهتر عکس می‌گیره. خودش باید اقدام می‌کرد. یه‌عکسِ ساده از دست‌های مامانی گرفتم. یادم افتاد هفت هشت سال پیش که مامانی اومده بود خونه‌مون؛ آره، اون موقع‌ها هنوز می‌تونست راه بره، و تصمیم‌های خوب و بد بگیره؛ آره، اومده بود خونه‌ـمون و من دست‌هاش برام جالب بود. بچه‌ بودم دیگه. با دست‌های خودم مقایسه می‌کردم. از مامانم پرسیدم مامانی چرا دست‌هاش اینجوری شده؟ گفت بخاطر سنشه. سن که بره بالا اینطوری میشه. به خودش نگی‌ها. ناراحت میشه. سن! با خودم گفتم سن. مقوله‌ی عجیبی باید باشه. البته اون‌موقع‌ها که کلمه‌ی «مقوله» رو نمی‌شناختم. احتمالاً جاش با خودم گفته بودم چیز! چیزِ عجیبی باید باشه، سن. تا به خودم بیام داداشم دستش خورده بود و چایی‌ـش ریخته بود. تکون نخوردم. واکنش نشون ندادن بهتره! چایی ریخته بود توی کاسه‌ی آجیل و بعدش روی میز. و بعدش هم زمین. بابام گفت ریخته روی کاشی، بعدش گفت روی فرش. عمه‌م گفت مهم نیست که. هرجا بریزه. تی سَرِه فیدِه [فدا سرت].

نخودچی‌ها از دستِ من دور بودن. میدونستم عمه‌م نخودچی دوست داره و میگیره. یا حالا بخاطر کم‌شیرینیش یا کلاً دوست داره. اما جز یکی دوتا، بیش‌تر نصیب‌ـم نشد. نگاه‌ـم روی فرش بود، شاید هم روی نخودچی‌ها. یهو بابام به مامانی گفت : مار خاهی بوخوسی؟[مامان میخوای بخوابی؟] مامانی حواسش نبود. مامانم بی‌توجه به جوابِ داده‌نشده‌یِ مامانی گفت بیا اینور بشین شاید میخواد بخوابه. اومدم کنار داداشم. بابام دوباره سوالش رو تکرار کرد. این‌بار مامانی گفت نه زای، نخاهام بوخوسم.[نه. نمی‌خوام بخوابم]. کار از کار گذشته بود. یه‌فکری درِ سرم رو زده بود. عمه‌م پا شده بود که بیاد پتو مسافرتیِ‌ روی مبل رو برداره که راحت بشینم. پیش‌دستی دستم بود. گفتم مرسی مرسی، خودم بر میدارم. برداشته بود. گذاشت کنار مامانی. پیش‌دستی رو یه‌جایی گذاشتم. فکرش اومده بود به‌سرم. تلویزیون رو می‌دیدم. شبکه باران بود. داشت آهنگ محلی پخش می‌کرد. صداش پایین بود ولی سعی می‌کردم بفهمم چی می‌خونه. فکرش توی سرم بود. کنار مامانی نشسته بود. توی اون خونه بود. کنارِ پنجره. فکرش بدجور شیطونی می‌کرد. خوب نیست فکرها شیطونی کنن.

پیرهنم رو صاف کردم. توی دلم گفتم پس کو عیدی؟ عمه بی‌عیدی نمیذاره که. دوسالی بود که عمه لقمه‌بزرگ می‌گرفت. صد تومن، برای منی که کلِ عید‌ی‌های دهه اولِ زندگیم به پنجاه نمی‌رسید، مبلغ سنگینی بود. من به همون صدتومن قانع بودم. هنوز فکرش توی سرم بود. هنوز کنار مامانی بود. هنوز شیطنتش داغِ داغ بود. سعی می‌کردم به پوسته‌ی شکلاتی که خوردم دقت کنم. قبلاً این مدل شکلات رو خیلی دوست داشتم. فرمند بودن اونا. اسمش رو نفهمیدم. ولی فرمند نبود. هیچی دیگه اون‌شکلی نبود. همه‌چی عوض شده بود. حتی فکری که توی سرم بود.

مامانی خسته شده بود. به زندگی‌ـش فکر می‌کردم. زندگیِ رویِ مبلی! نمیدونم. ولی به‌نظرم سخته براش. هر روز، تکرار و تکرار و تکرار! این تکرار برای من سخته چه برسه به مامانی. بابام پا شد. عمه اول رفت قابلمه‌ی آشی که قبلا براش برده بودیم رو آورد. حواسم به قابلمه نبود. وگرنه همون موقع میتونستم حدس بزنم توش یه‌بسته شکلات گذاشته. ولی حواسم به این بود که رفت قرآن بیاره. حالا نه اینکه واسه عیدی اینقدر ذوق داشته باشما! نه! ولی خب مزه میده! سعی می‌کردم به فکری که توی سرم وَرجه ووُرجه می‌کنه توجه نکنم. کاپشن نداشتم. گوشی‌ـم توی جیبم بود. پس چیزی جا نمونده بود. به مامانی نگاه کردم. چقدر خوب بود. چه ‌قدر می‌شد حسرت رو از نگاهش خوند. عمه‌م سر رسید. اولش پنجاه‌تومنی رو از طرفِ خودش داد. بابام عجله داشت. یا شاید عمداً عجله می‌کرد. گفتم اینکارا چیه عمه. روبوسی کردیم. مامانی با نگاهش بهم می‌فهموند چیزی نیست که. آخه اون‌موقع‌ها که اینو می‌گفت همینجوری نگاه می‌کرد. عمه دوتا پاکتِ کاغذکادو گرفته، بیرون آورد. گفت سورپرایز و گذاشتش توی دستِ مامانی که بده به ما. مامانی محبت داشت. حقیقتش من اون محبت رو به اون پاکت ترجیح می‌دادم. نمیدونستم توش چیه. گفتم کارت پستالی یا یه همچون چیزیه! نگاه نکرده گرفتم توی دستم، بی‌اهمیت. با مامانی روبوسی کردم. دوستش داشتم. ای‌کاش پاکتی در کار نبود. رفتم بیرون. خم شدم و کفشم رو پوشیدم. خواستم بلند بشم گفتم آخ. چیزی نبود. خسته شده بودم فقط. عمه‌م گفت چی شد؟ گفتم هیچی. گفت گفتی آخ. گفتم سردی گرمی شده. مامانم بیش‌تر ترسید :| گفتم چیزی نیست. رگ به رگه دیگه. مهم نیست. بیاید بریم خب! چی‌شده مگه. بالاخره رفتیم. توی راه‌پله سعی کردم پاکت رو باز کنم یا حداقل داخلش رو ببینم. کاغذ بود. نه پول بود. نه تراول بود. نه یکی نبود! بیخیالِ فکرِ پشتِ سرم شدم و گفتم یا ابالفضل! :)) رفتیم توی ماشین. بابام بیش‌تر تعجب کرده بود. من خوشم نیومد. کارش درست نبود. مامانم شُمرد. نفری بیست‌تا تراول پنجاهی. بابام زد روی ترمز. درسته عمه همه‌ی تلاشش رو کرد که بهمون بفهمونه پولِ مامانی‌ـه. ولی حرکتِ عمه بود. درسته پولِ مامانی بود. ولی حرکتِ عمه بود. بابام از حرکتِ خواهرش تعجب کرده بود و ما از حرکتِ عمه‌ـمون. بالاخره راه افتادیم. نمیدونم چرا یه‌لحظه به‌شدت حس کردم چه بی‌اهمیت. چه مسخره. چه غلط! آره خودشه. غلط. زندگی رو غلط جلو بُردن. غلط تصمیم گرفتن. غلط رفتار کردن. غلط دعوا گرفتن. غلط پول رو بالا کشیدن. حالا میخوان با بیست‌تا کاغذپاره سر و تهِ قضیه رو هم بیارن. این غلطه. رفتیم تا دانای علی. سلام دادم. فکرم جای دیگه‌ای بود. عجیب بود. به پول فکر نمی‌کردم. خسته بودم. هیچی جای خودش نبود. فکرم دیگه شیطنت نمی‌کرد. انگاری که ساکت و آروم روی نیمکت‌های جدیدِ شهرداری توی دانای‌علی، نشسته باشه.

  • Mr. Moradi

حالا دیگه با یقین می‌تونم بگم من تا آخرین لحظه‌ی نود و پنج خوب نبودم. و البته بیشترش تقصیر خودم بود. و میدونم قرار نیست با تحویلِ این سال، معجزه‌ای رخ بده، ولی خب باید درست بشه از یه‌جایی! و من خیلی دوست دارم هرچه سریع‌تر درست بشم! باور کنید نیاز به تعمیر دارم :)

حالا دیگه اینا مهم نیست؛ من این حق رو به خودم نمیدم که این آخرِ سالی، بخاطرِ اشتباهاتِ خودم، حالِ خودم رو خراب کنم.

:::

امیدوارم سال نود و شیش، جبرانِ همه‌ی بدی‌ها و تلخی‌ها و سختی‌ها و ناراحتی‌ها و اشتباهاتِ نود و پنج باشه. امیدوارم نود و شیش بدتر از نود و پنج نشه. هرچند به یقین صدای من به همین سقفِ بالای سرم هم نمیرسه ولی دلم می‌خواست از خدا بخوام، نود و شیش رو خوب قرار بده. میشه شما اینو به‌جای من از خدا بخواید؟ با تچکر!

عیدتون مبارک. 

+ فقط خانواده‌ی مرادی میتونه سه چهارساعت مونده به تحویلِ سال ماهی‌قرمز و وسایل هفت‌سین رو تهیه کنه :)) سفره‌ی هفت‌سینِ ما طوری هست که نمیشه عکس گرفت ازش ؛ ولی ماهی قرمز قابلِ عکس‌برداری بود :دی

همه‌ی قشنگیش هم به همون تار بودنشه اصن :دی بعله :))

  • Mr. Moradi

به رسمِ پارسال ... :)

:::

نمیدونم ما سال‌ها رو می‌سازیم یا سال‌ها ما رو. ولی میدونم اگه یه‌سری عاملِ داخلی رو حذف کنیم، ما سال‌ها رو می‌سازیم.

نود و پنج برای من سال خوبی نبود. از یک لحاظ مزخرف و از لحاظِ دیگه، فاجعه‌ای بود که هرگز فکرش رو نمی‌کردم خودم دچارش بشم. 

.

فروردین :

یادش بخیر! از همون روزِ اولِ فروردین، نامبارکی از سر و رویِ سال می‌بارید! مزخرفی و مزخرفی و مزخرفی. نمیدونم میشه گفت یا نه؛ ولی فکر کنم بشه گفت بدترین تحویل سالی بود که داشتم. بدترین! 

اردیبهشت :

روزهای مدرسه همه شبیه هم هستن. البته روزهای مدرسه همه شبیه هم نیستن! به هرحال روزهای مدرسه هستن و استرس و استرس و استرس. و هیچ‌وقت امتحانات دست از سرِ من بر نمی‌داشتن. و چه خوش‌خیالانه در یکی از پست‌ها نوشتم که «از حالا منتظرِ تابستونم» و نمیدونستم تابستون، تابستون نیست!

خرداد :

خرداد هم فصلِ امتحاناته. هم ماهِ اضطرابه. و هم بدترین روزهایی که میشه تجربه کرد! تلخ و تلخ و سرد و داغ. تنها نکته‌ی متفاوتش، اقامتِ یک‌روزه‌ـمون بود توی تهرون.

تیر : 

یا اواخرِ خرداد بود یا اوایل تیر. نه! اواخر خرداد بود. ماجرایی رو شروع کرده بودم. توی ذهنم. همه‌ی جزئیاتش فقط و فقط از بلاگستان شروع شد. اگه یک دلیل برای تنفر از بلاگستان بخوام بیارم برای خودم، همین موضوعه! رسید به اینستا. رسید به هرجایی که وجود داشت و کم نبود تعدادِ پایگاه‌هاش!! بماند چه بود و چه نبود. بماند که بود و که نبود! ولی تجربه‌ی مضحک، حسرت‌آور و در نهایت شیرینی بود. خنده‌دار هم میشه وقتی هیچ‌کس، حتی خودِ موضوع هم، خبر نداشته باشه از این ماندگارترین تجربه‌یِ کوتاهِ تابستون. به هر حال، اتفاقی بود که افتاد. و من همیشه با شنیدن «امیر بی‌گزند» یادِ اون ماجرای کذایی میفتم. این آهنگ، رنگ و بویِ این ماجرا و تابستون رو گرفته و هیچ‌وقت هم پاک نمیشه. یکی دیگه از اتفاقاتی که بی‌ربط نبود به همین ماجرا، آشنایی با داستان بود. مجله‌ای که با هربار خوندنش هم یادِ همین ماجرا میفتم. :)

مرداد :

می‌تونم بگم مسخره‌ترین ماه :| 

شهریور :

ازش حرفی نزنم بهتره :|

مهر :

شروع مدارس که قطعاً خوب نبود. ولی چهارم مهر ماه یکهزار و سیصد و نود و پنج، روزی بود که هیچ‌وقت یادم نمیره! البته فقط همون نیم‌ساعتِ صبحش رو. 

آبان :

آدمیزاد چطور می‌تونه بد بشه؟ میدونید؟ من از آبان خودم رو از بین بردم. من تبدیل به بی‌شعورترین بنده‌ی خدا شدم. آبان،‌شروعِ راهی بود که پایانش رو هیچ‌کس نمی‌تونه پیش‌بینی کنه. لعنت به من. و لعنت به آبان! و به‌راستی مرگ برام قشنگ‌تر بود و هست. هرچند الان ،مرگ صرفاً باعثِ تباهیِ محض میشه!

آذر :

ماهِ خوبی نبود. پر از استرس. اضطراب. امتحان. اشتباه. فاجعه.

دی : 

حتی امتحانات هم نتونست من رو متوقف کنه. من همچنان خودم رو به بی‌شعورترین فرد دنیا تبدیل کردم. میشه با دیدنِ یادداشت‌های اون‌روزها به این نتیجه رسید که واقعاً از من بدتر نیست. شما هیچ احمقی رو پیدا نمی‌کنید مثل من./ ضمناً طبقِ مستنداتِ یادداشت‌ها، من توی این ماه بی سین بی الف ... شدم :| [اونقدر مبهم گفتم که مطمئنم خودم هم یادم نمیاد منظورم چی بوده از این بی سین بی الف...]/ فوتِ حجت‌‌الاسلام هاشمی رفسنجانی، خیلی ناگهانی بود برام. هنوز هم باورم نمیشه که دیگه رفسنجانی نیست! البته افکارِ سال‌های آخرش رو قبول نداشتم ولی این چیزی از ارزش‌های دورانِ انقلابش کم نمی‌کنه.

بهمن :

من واقعاً از خودم بدم اومده بود. همین الان هم از خودم بدم میاد! یادداشتی که پنج بهمن برای خودم نوشتم حاکی از اینه که من واقعاً احمقم. درحالی که چهار بهمن این جمله رو برای خودم نوشته بودم :«اشتباهاتِ به‌نظر کوچک، مشکلات بزرگی هستند. هرچند، اشتباهات هیچ‌وقت کوچک نیستند». توی بهمن واقعاً فهمیدم چوبِ‌ خدا صدا نداره./ فوت حسن جوهرچی خیلی ناراحت‌کننده بود. یکی از بزرگترین خاطره‌سازهای تلویزیونی بود برام. 

اسفند : 

اسفند ماهِ اثبات بود. ماهِ اثباتِ بی‌شعوریِ خودم به خودم. من واقعاً از خودم متنفرم. وقتی به نوشته‌های مهر نگاه می‌کنم، واقعاً دوست دارم زمان برگرده. ای‌کاش می‌شد همون‌موقع از بین رفت./ فوت افشین یداللهی در روزهای آخرِ اسفند، خبر بدی بود. 

+ امیدوارم سال 96، سالِ پیروزی باشه. امیدوارم بتونم دیگه بی‌شعور نباشم.

  • Mr. Moradi

قالب قبلی، قشنگ بود، خیلی! ولی فقط در ظاهر :دی :)) و من خیلی ممنونم از سازنده‌ش و دستش درد نکنه. و واسه این مدت استفاده، سپاس‌مندم.

هرکی از اون‌سری قالب‌ها استفاده کرده باشه، و اگه یه‌مقدار با تنظیماتِ تایپ مثل بولد کردن و مورب‌نویسی و یا نقل‌قول و یا لیست‌بندی ، کار کرده باشه، متوجه میشه که قالب قبلی ساپورت نمی‌کرد این موارد رو. تگ‌ها رو هم نشون نمی‌داد حتی. ولی من تونستم بولد کردنش و مورب و نقل‌قول رو تا حدودی برطرف کنم. ولی لیست‌بندی و عدم‌نمایش تگ‌ها و خیلی از نقص‌های کوچیکِ دیگه بود که نمی‌تونستم درستش کنم.

بعد از این مدت فهمیدم که قالب‌های غیر ریسپانسیو کاربردی‌تر هستن. چرا؟ چون قالب‌های ریسپانسیو برای همسان‌کردنِ خودشون با صفحه گاهی اوقات ظاهرِ قالب، متن، تصویر، عنوان و... رو تغییر میدن و گاهی بهم میریزن. قالب غیر ریسپانسیو اینطور نیست و توی هر صفحه‌ای یک‌شکل نمایش داده میشه. و از اونجایی که الان دیگه میشه گفت همه‌ی گوشی‌ها قابلیت زوم رو دارن، ریسپانسیو نبودنِ قالب، آنچنان اختلالی ایجاد نمی‌کنه! حداقل به‌اندازه‌ی اختلالاتِ قالب‌های ریسپانسیو نیست!

حالا چرا قالبِ بیان؟ قالب‌های عرفان چشه مگه؟! :دی اگه دقت کرده باشید کدنویسیِ بیان واضح‌تر از کدنویسیِ بقیه‌ست. اونم بخاطرِ عمومی بودنش هست. هرچند الان نزدیک به یک‌ساله که به کدهای عرفانِ عزیز نگاه نکردم ولی یادمه که یکی از معضلاتم پیدا کردنِ کدِ بخشِ موردنظرم توی ویرایش قالب بود.[و البته شاید این از خنگ بودنِ خودم توی ویرایش کد بوده باشه :دی] البته این مشکلات همه‌جا هست. ولی توی قالب‌های بیان از یک روندِ ثابت استفاده شده و برای من راحت‌تره. ضمنِ این‌که قالب‌های بیان یک‌سری پیش‌فرض‌های ساده و کوچیکی داره که بودنش بهتر از نبودنش هست.

و اما هدر؟ مگه مستر مرادی بلده هدر درست کنه؟ اونم به این قشنگی؟! جوابش واضحه! معلومه که نه :دی برای من که روزانه‌نویس هستم و سادگی رو دوست دارم، همچین هدری با این تمِ خوش‌رنگ، خیلی عالیه. بسیار ممنونم از حریربانو که زحمت کشیدن :)

  • Mr. Moradi

صبح نه صفی در کار بود و نه معاونی و نه دبیری. من عاشقِ این چند لحظه‌ی قبل از کلاس هستم! میام توی راهرو، اینقدر از سرش تا تهش می‌رم که خسته بشم. وقتی خسته میشم، میرم طبقه‌ی پایین. اگه هنوز دبیر نیومده باشه، معاونی نباشه که گیر بده و کسی نباشه که نخوام باهاش روبه‌رو بشم، میرم تا دمِ در و هوای خوبی که اولِ صبح در جریانه رو می‌بلعم. حتی روزهایی که عصبی‌ام به هردلیلی، باز هم این‌کارِ تکراری حالم رو می‌تونه نسبتاً بهتر کنه. امروز عصبی نبودم، خسته هم نبودم. رفته بودم بالا. یکی اومد صدامون زد. آقای ر. من و خرخون شماره یک رو کار داشت. از این مسخره‌بازی‌ها دیدین حتما؛ نمیدونم چرا نکتة‌ی مشترکِ مدارس هست :دی مرادی دعوا گرفتی؟ :دی :)) گفتم آره، با بابای تو :دی :| والاع :| رفتیم پایین. ر. داشت با دبیر فیزیکمون حرف میزد. با توجه به حرف‌های دیروزش می‌تونستم بفهمم درباره‌ی عوض شدنِ مدیر هست. آخه این مدیر سالِ آخرشه و سال بعد عوض میشه! اصن همشونم عوض بشن مشکلی ندارم؛ این ر. عوض نشه فقط!! 

از دفتر بیرون اومد و رفتیم دفترِ خودش. ر. و خرخون شماره‌ی یک زودتر وارد شدن و تا من بخوام برم داخل، صندلی‌ها رو هم جابجا کرده بودن. کلید رو داد به من گفت در رو قفل کن! :| در رو؟ :| قفل کردم اومدم نشستم! گفتم چی شده ینی؟ نکنه نه من نهج قبول شدم و نه خرخون شماره‌ی یک صحیفه![نکنه اشتباه شده و میخواد مقدمه‌چینی کنه]. شروع به تعریف و تمجید که شما بیسارید و فلانید و این مقامو دارین و اون اخلاقِ خوب رو دارینو من مطمئنم استانی هم مقام میارینو و اینا که با خودم گفتم چی میخواد ینی؟ پوکر شدم نگاش کردم :| از خودش گفت و این‌که پدرش کشاورزه و همه‌ی اداره میشناسنش و اینکه درباره‌ش میگن آدمِ خوبیه ولی مقام رو نمیتونه نگه داره :دی هرکی بخواد مقامشو نگه داره و بالا بره باید هرچی بالاسری‌ـش گفت بگه چشم و همونو تکرار کنه ولی من حاضر نیستم و سر سفره‌ی حلال بزرگ شدم و اینا :) که الحق هم حرفِ ناحق نزده تا جایی که میشد! بالاخره رفت سرِ اصل مطلب. گفت این پسره هست تو کلاستون؟ فلانی؟ اومده بود چاقوکشی کرده بود؟ اصن اون روز سرم داشت میترکید. یادته که مرادی؟ میزد اینجا یکیو میکشت برای هفت پشتِ این مدرسه بس بود. خودشو بدبخت میکرد، کلاً بدبخت میکرد همه رو. حالا اولیاش اومده میگه قرص میخوره و روانیه و اینا ... اصلا نمیدونیم چیکار کنیم باهاش. از این‌ور میگیم اخراج از اون‌ور مدیر داد میزنه نه![یا یه همچون چیزی] کشت منو این مدیر. حالا اینا هیچی. یه‌چیزی میگم به هیچ‌کس نگید، به اولیاتون هم نگید. [وقتی سه‌بار گفت توروخدا به اولیاتونم نگید، با خودم گفت خب که چی؟ میخوای بگی سابقه قتل داره؟ :دی :)) دیگه از این بالاتر نیست که :دی] گفت از یه‌جایی بو بردیم که یه‌کسایی بیرونِ مدرسه به اینا مواد میدن که ببرن بفروشن :| :)) یه‌چندتا اسم که در همدستیِ باهاش مظنون بودیم گفتیم و یه‌ذره دردودل کرد و ما هم پا شدیم. به خرخون شماره‌ی یک گفتم نگی چرا اومدیم و چی گفت و اینا... مثلا بگو بخاطر شهریه کارمون داشتن. بیا یه‌سر تا دفتر. اتفاقا یکی از همین اسامی‌ای که گفتیم تویِ دفتر بود، رفیقم زد زیر خنده، زدم رو شونه‌ش گفتم نخند باو :دی جالب بود که معاون آموزشی به خرخون شماره‌ی یک گفت با فرمانده هماهنگ کردین؟ :))))))))) یه‌جوری اینو گفت انگار یه گردان میخواد عملیاتِ کشف و ضبطِ مواد انجام بده :دی اصن همین‌که به ر. گفت فرمانده خیلی باحال بود :دی 

:::

زنگ بعد رفتم برای فهمیدنِ محتویِ مسابقه‌ی نهج‌البلاغه. گفتم قضیه‌ی این چی شد؟ حواسش دقیقاً نبود که کدوم قضیه رو میگم. ولی گفت همینجا به گریه‌ش انداختم. نه با زدن و اینا. با حرف. میگه با داییش قلیون میکشه. من خاک بر سرِ این دایی بریزم. خاک بر سر این دایی. خااااک بر سر این دایی. خاک بر سر این دایی! دو سه بار دیگه هم تکرار کرد. :)) همین! چیزِ بیش‌تری نفهمیدم :دی

:::

+ اینکه می‌بینید این روزها ماجراهای مدرسه‌م و کلاً پست‌های مدرسه‌م رو به آقای ر. ختم می‌کنم، دو تا دلیل داره : یک اینکه میخوام ثبت بشن. دوم اینکه ماجرایِ خاصِ دیگه‌ای اتفاق نیفتاده. دوم و نیم هم اینکه موضوعِ خاصی برای نوشتن پیدا نمی‌کنم :)

  • Mr. Moradi

امروز که رفتم مدرسه و آقای ر. رو بالای سکو دیدم، واقعا توپم پر بود :)) 

برای نهج‌البلاغه بهم یه‌چیزی گفت! فکر میکردم خودش خبر داشته باشه؛ رفتم جلو گفتم خبر دارین دیگه؟ که اسمم نبود و من از آزمون اومدم بیرون؟ :)) چشماش گرد شده بود، تعجب تعجب تعجب :)) گفت یعنی چی؟ چرا اومدی بیرون آخه؟ اه! چیکار کردی؟؟ :)) گفتم اسمم نبود! من اونجا میموندم میگفتم چی؟! یه یارویی می‌اومد بهم می‌گفت تو کی هستی چی میگفتم؟ گفت خب زنگ میزدی به من! گفتم شماره نداشتم که! گفت مگه اسم زده بودن اصلاً؟ گفتم آره. گفتم دونفر غایب بودن! یکی عمداً ، اون یکی هم که روحش خبر نداشت اسمش جای من رفته :| گفت زنگ میزدی بهشون خب! گفتم من چه میشناختم آخه! شماره‌شونو ندارم که :)) [تو دلم به خودم گفتم شماره‌ی کی رو داری پس؟!]:دی گفت پس کی امتحان داد؟ گفتم فلانی با فلانی و بیساری! :| رفتم و دوباره صدام زد و اومدم. گفت به من پول داده بودی؟ :)) گفتم نه! گفت خب نبودی دیگه! المپیاد بودی حتما :| نشستم و گفتم قضیه این نیست! من و خرخون شماره یک پول ندادیم کلاً! تازه فکر میکردیم انصراف هم دادیم. ولی اسم اون بود. اما اسم یکی دیگه جای من بود. یه معذرت‌خواهی کرد و گفت چرا پا شدی آخه. می‌موندی حداقل. گفت دیگه به کسی نگو نموندی اونجا :)) حقیقتشو گفتم که اگه می‌موندم هیچ کمکی نمیتونستم بکنم! اصلا سوالاش چیزایی نبود که ما خونده بودیم :))

ببینید! شاید اون لحظه پشیمون شدم که چرا از جلسه اومدم بیرون! پشیمون شدم که این تجربه رو از دست دادم. ولی انصافاً شما وقتی اسمتون نباشه، چه دلیلی داره که همراهِ گروه بمونید؟ اصن خیلی بده واقعا! یه‌جوریه :دی

+ آقای ر. یه‌چیزی گفت وسطِ حرفاش. این‌که احتمالش هست سال دیگه بره! و من کُپ کردم! خدا کنه نره :) آدمِ دوست‌داشتنی‌ایه. لازم دارم که ببینمش! اون شوخی‌ها[یا به عبارتِ بعضی، توهین‌ها]یِ دیروز هم از روی علاقه بوده :)) عصبانی نبودم از دستش :دی

  • Mr. Moradi
up