مُنَقَّش

وبلاگی منقش به روزهایم

مُنَقَّش

وبلاگی منقش به روزهایم

دردانه نوشت : برابری یعنی برابری!
مُنَقَّش

مُنَقَّش ؛ یادبودی برای آینده
در فرستادن صلوات مشارکت کنید

صلوات

مطالب پیامکی
  • ۱۳ مهر ۹۴ , ۱۳:۰۲
    راه

یه دلگرفتگیِ خاصی دارم. که میدونم بخاطرِ چیه. ولی هیچ‌غلطی واسه رفع شدنش نمی‌تونم انجام بدم. 

:::

امروز همه‌چیزش خوب بود، از اون روزهایی که بود که دیگه قرار نیست تکرار بشه. همین یه‌مورد می‌مونه تا چندسال. به‌واقع باید ثبتش کرد توی تاریخِ خانوادگی. ولی فقط اونجایی که شوهرخاله‌م بعد از فیض بردن از استعداداتِ فوقِ پیشرفته‌ی برادرم [که به همه‌ش اشاره کردن جز اینکه آدمِ الاغی تشریف داره :دی] رو به من گفت خب شما چه استعدادی داری؟ درسته که اونجا خندیدم و گفتم درس خوندن، ولی دوست داشتم بعد از این بهش بگم خودت به‌جز گداییِ «خونه» از پدر زنت چه استعدادِ دیگه‌ای داری؟ :| طرف خونه‌ش رو هم با گریه و زاری و مظلوم‌نمایی از پدر زنش گرفته ، اونوقت به من میگه چه استعدادی داری!! فضولچه! البته نظرِ شخصِ من اینه که این مورد رو نباید به روش آورد و بحثش رو کرد بعد از چندسال. ضمنِ اینکه یقیناً به قصدِ دعوا نرفتم مهمونی!! ضمنِ اینکه‌تر این‌که زشت بود جلو بچه‌ش ضایع بشه. ضمنِ اینکه‌تر تر این‌که لطفا فضول نباشید :| 

+ حالا نه اینکه من استعدادی نداشته باشم. همین بلاگری استعداده :/ والاع :/ :دی

  • Mr. Moradi

آسمانی به سرم نیست ... از بهاران خبرم نیست.

:::

آدم وقتی می‌بینه ظرفیت‌هایی هست که نادیده گرفته میشن، با خودش میگه من نادیده‌گرفتندگان! رو نمی‌بخشم. اما این نبخشیدن، هیچی رو راحت‌تر نمی‌کنه. میدونید؟ اون حسِ حسرت، اون لفظِ ناشناخته همیشه باقی می‌مونه. اون زندگیِ ساده، هیچ‌وقت تجربه نمیشه. و این زندگی، هیچ‌وقت تکرار نمیشه. ظرفیت و توانایی‌ـش بود و نشد. نذاشتن. این درست‌شدنی نیست. هیچ‌وقت.

95-01-02 | رشت

  • Mr. Moradi

گفتم نیم‌ساعت دیگه تحویله. گفت خب باشه. میای؟ گفتم بریم. رفتیم. ساعتم باتریش ضعیف شده. ولی می‌دونستم بیست‌دقیقه عقبه. ساعت، به ساعتِ ساعتِ من، یک و بیست دقیقه بود. که در واقعیت می‌شد یک و چهل دقیقه. یعنی هیجده دقیقه تا تحویل. با خودم اینا رو می‌گفتم که رسیدیم. نگاه می‌کردم. میگفتم نه. بدرد نمیخوره بریم. طول کشید. بیش‌تر رفتیم و به‌طبع برگشتن طولانی‌تر شده بود. ساعتم رو بیخیال شدم. به ساعتِ شهرداری نگاه کردم. یادم بود که اونم پنج‌دقیقه عقبه. حساب کردم دیدم هفت دقیقه مونده به تحویل. گفتم بریم، مهم نیست. ولش. داریم. بریم. پنج دقیقه مونده بود. رفتیم. سرِ کوچه وایستادیم. بازم معطلی! ساعت رو نگاه کردم. دو دقیقه. یک دقیقه و چهل ثانیه. یک دقیقه و ده ثانیه. یک دقیقه. بالاخره به‌راه افتادیم. وسطِ راه‌پله بودیم که بمب ترکید. سال تحویل شده بود. ساعتم ده‌ثانیه عقب‌تر از چیزی بود که فکر می‌کردم.
نمی‌دونستن چرا ماتم برده. می‌گفتن چه قشنگه. می‌گفتم باشه. رفتم تو اتاق. ساکت بودم. عادت ندارم چیزی رو به زبون بیارم. ماتم برده بود. با خودم می‌گفتم باید عوض بشه. تو دلم می‌گفتم باید عوض بشه این لعنتی. راه می‌رفتم. اتاق رو متر می‌کردم. می‌رفتم تا ته و برمی‌گشتم. هیچی قرار نبود عوض بشه. همه‌چی همون‌شکلی بود. همه‌چی. تلفن زنگ خورد. عمه بود. گفت میاید؟ گفتیم میایم. بابام بهمون گفت : تَرسِه اَمان علی و سعید اَمارِه برخوُرد بوکونیم. هَسِه اینگار چی ایسَنِه. تو دلم گفتم هیچی نیستن. لعنتیا هیچی نیستن و گند زدن به همه‌چی. برام مهم نبود. قبلا چرا. ولی دیگه برام مهم نیست. رفتم ناهار. وسطِ غذا میگفتن بخور دیگه. میگفتم باشه. ساعت دو و بیست دقیقه شده بود. بیست دقیقه! سال تازه شده بود. ولی من که هنوز همونم. هنوز همون. همون. همون.
تلویزیون برنامه سه‌ستاره‌ی احسان علیخانی رو داشت. ساعت هنوز به سه نرسیده بود. یه‌دختره رو آورده بودن داشت حافظ رو می‌خوند. به‌جایی رسیده بود که علیخانی می‌گفت جونِ بابات دیگه چیزی به ذهنت نرسه که بخونی. اما خب بچه بود دیگه! البته ما هم بچه بودیم!! یه شعر ترکی هم خوند. عید رو هم ترکی تبریک گفت. انگلیسی هم. علیخانی رو دوست دارم.
آماده شده بودم. ساعتم عقب بود. دیگه نمی‌دونستم چقدر! برام مهم نبود. کاپشن رو برنداشتم. گرم نبود. سرد هم. ولی حالم بد نبود. از یادم رفته بود. حوصله نداشتم بهش فکر کنم. شیرِ آب رو یکم باز کردم. کفش‌ـم رو پاک کردم. رفتم دوچرخه رو نگاه کردم. اونجایی که لاستیکش ترک خورده بود. خواستم از توی شیشه‌ی تابلوی اعلانات یه‌عکس از خودم بگیرم بذارم تو استوری اینستا. پشیمون شدم. ماشین رفته بود بیرون. رفتم در رو بستم. البته پشیمون نشده بودم. یادم رفت. وگرنه ایده‌ی جالبی بود.

از این خیابونی که همش یادم میره اسمش رو نگاه کنم رفتیم. رسیدیم پشتِ چراغ قرمز. همونجایی که روبه‌روش بانک صادرات بود، سال‌ها! تعطیل بود همیشه ولی حداقل بود. خاطراتم هم با همون رنگِ آبیِ سر درش بود. سر درِ خاک‌گرفته‌ش که خاطراتم رو خاک کرد با خودش. چراغ سبز شده بود. به میدون هم رسیده بودیم. داشتم نگاه می‌کردم ببینم ماشینِ آشنایی نیست؟ نبود. خب به درک! پیاده شدیم. زنگ رو زدیم. در باز شد. داخلِ پارکینگ ماشین بود. بابام رفت ماشین رو از روی پل جابجا کنه. به در نگاه کردم. و به حیاط. البته پارکینگ! حیاط محسوب نمی‌شد. برقِ راه‌پله رو زدم. رفتیم بالا.

راه‌پله‌هاش عطرِ خاطره گرفته بود. خاطره‌ی اون روزِ بارونیِ عصبانی که شارژرم گم شده بود و همش تقصیرِ مامانِ بابام بود. خاطره‌ی اون روزِ آفتابی که از سایپا زنگ زدن و گفتن ماشین آماده‌ست، بیاین تحویل بگیرین و بابام منو نبرد و مامانی منو با شیشه‌های ادویه‌جاتِ دوست‌داشتنی‌ش داخلِ کمد‌های دوست‌داشتنی‌ترش و چراغ‌قوه‌ی نوکیا 1100 مشغول کرد. آره. داشت یادم میداد که چراغ‌قوه رو چجوری خاموش کنم که بابا زنگِ آیفون رو زد. بعدش بابام هرچی از پشتِ پنجره، ماشینو بهم نشون میداد من نمی‌فهمیدم کدومه! هی به پیکان‌ها اشاره می‌کردم میگفتم اون؟ اون؟ اون؟ میگفت نه! این؛ این؛ ایناهاش. حالا میریم پایین می‌بینی. البته مامانی فقط چیزایی رو از نوکیا بلد بود که بهش میگفتن. مثلاً من با اون دکمه قرمزه گوشی رو خاموش کردم، همه فکر میکردن گوشی رو خراب کردم. منم قهر بودم حاضر نبودم روشنش کنم. و اونا بیش‌تر فکر می‌کردن که گوشی خراب شده.

رسیده بودیم طبقه سوم. پله‌های اون ساختمون طوری بود که انگار رسیدیم طبقه چهارم. یا حتی پنجم. داداشم اول رفت تو. عمه‌م و مامانی. عمه‌م با اینکه خیلی با ده سال پیش فرق می‌کرد اما هنوز همون‌شکلی بود. کنار مامانی نشستم. همونطور گرم و دوست‌داشتنی. ولی چه‌فایده. دورانی که نباید، گذشت. بابام هم اومد بالا. در رو باز کردم. مامانی تعارف زد که بابام کنارش بشینه. بابام متوجه نشد. پا شدم که بابام بشینه. ولی دوباره دستِ تقدیر منو برگردوند همونجا. نشستم کنارش. سرش رو تکون می‌داد. می‌خندید. دیگه یادش رفته بود بگه «قَدِ قدِ قوربان». ولی هنوز همونطور مهربون بود.

عمه‌م شروع کرد به حرف زدن. بابام همراهی کرد باهاش. انگار نه انگار که همین چند روز پیش داشتیم درباره‌ش بحث می‌کردیم. میدونید؟ حس کردم همین الان علی هم بیاد کنارش بشینه ، باهاش حرف میزنه. حتی باهاش پاسور بازی می‌کنه. هیچ‌وقت حرفای پشتِ سری رو ملاک قرار ندید. توی فکرای خودم بودم. ساعتم رو نگاه کردم. هنوز ساعت سه بود. یعنی همون ساعتی که علیخانی برنامه داشت. حوصله نداشتم برگردم و ساعتِ واقعی رو نگاه کنم. اهمیتی هم نداشت. ساعتی بود که باید می‌گذشت. ناراحت نبودم. یادِ سه چهار سال پیش افتادم. شاید هم چهار پنج سال پیش. از قم اومده بودیم. اولین بار بود که مهمونِ عمه می‌شدیم برای چند روز. البته با احتسابِ اون‌دوره‌ی چندروزه‌ی تهران میشه برای بار دوم. رفتارش جوری بود که حس نمی‌شد مهمونی اومدیم. مامانی هم بود. مامانی هرجا باشه کسی اونجا احساس ناراحتی نمی‌کنه. البته اگه مامانی روی حالتِ دیفالتش باشه. که بود. معمولاً بود. مگه اینکه اون ذلیل‌مرده‌ها تنظیماتش رو بهم میریختن. یادِ یه‌چیزایی می‌افتادم و خجالت می‌کشیدمو ناراحت می‌شدم. من عادت دارم هرجایی برم، خاطراتِ ناراحت‌کننده‌ش رو به‌یاد میارم. یادمه دوسال پیش، وقتی واسه اولین‌بار داشتم می‌رفتم خونه‌ی خاله‌ام، به این فکر می‌کردم باید چه خاطره‌ای رو بخاطر بیارم اونجا؟ خب ناچاراً بی‌خیالِ مکان می‌شدم و سعی می‌کردم هر خاطره‌ی ممکنی رو بخاطر بیارم. وقتش شده بود گوشی‌ـم رو در بیارم و یه‌عکسی بگیرم. داداشم گیجه دیگه! وگرنه تبلتش بهتر عکس می‌گیره. خودش باید اقدام می‌کرد. یه‌عکسِ ساده از دست‌های مامانی گرفتم. یادم افتاد هفت هشت سال پیش که مامانی اومده بود خونه‌مون؛ آره، اون موقع‌ها هنوز می‌تونست راه بره، و تصمیم‌های خوب و بد بگیره؛ آره، اومده بود خونه‌ـمون و من دست‌هاش برام جالب بود. بچه‌ بودم دیگه. با دست‌های خودم مقایسه می‌کردم. از مامانم پرسیدم مامانی چرا دست‌هاش اینجوری شده؟ گفت بخاطر سنشه. سن که بره بالا اینطوری میشه. به خودش نگی‌ها. ناراحت میشه. سن! با خودم گفتم سن. مقوله‌ی عجیبی باید باشه. البته اون‌موقع‌ها که کلمه‌ی «مقوله» رو نمی‌شناختم. احتمالاً جاش با خودم گفته بودم چیز! چیزِ عجیبی باید باشه، سن. تا به خودم بیام داداشم دستش خورده بود و چایی‌ـش ریخته بود. تکون نخوردم. واکنش نشون ندادن بهتره! چایی ریخته بود توی کاسه‌ی آجیل و بعدش روی میز. و بعدش هم زمین. بابام گفت ریخته روی کاشی، بعدش گفت روی فرش. عمه‌م گفت مهم نیست که. هرجا بریزه. تی سَرِه فیدِه [فدا سرت].

نخودچی‌ها از دستِ من دور بودن. میدونستم عمه‌م نخودچی دوست داره و میگیره. یا حالا بخاطر کم‌شیرینیش یا کلاً دوست داره. اما جز یکی دوتا، بیش‌تر نصیب‌ـم نشد. نگاه‌ـم روی فرش بود، شاید هم روی نخودچی‌ها. یهو بابام به مامانی گفت : مار خاهی بوخوسی؟[مامان میخوای بخوابی؟] مامانی حواسش نبود. مامانم بی‌توجه به جوابِ داده‌نشده‌یِ مامانی گفت بیا اینور بشین شاید میخواد بخوابه. اومدم کنار داداشم. بابام دوباره سوالش رو تکرار کرد. این‌بار مامانی گفت نه زای، نخاهام بوخوسم.[نه. نمی‌خوام بخوابم]. کار از کار گذشته بود. یه‌فکری درِ سرم رو زده بود. عمه‌م پا شده بود که بیاد پتو مسافرتیِ‌ روی مبل رو برداره که راحت بشینم. پیش‌دستی دستم بود. گفتم مرسی مرسی، خودم بر میدارم. برداشته بود. گذاشت کنار مامانی. پیش‌دستی رو یه‌جایی گذاشتم. فکرش اومده بود به‌سرم. تلویزیون رو می‌دیدم. شبکه باران بود. داشت آهنگ محلی پخش می‌کرد. صداش پایین بود ولی سعی می‌کردم بفهمم چی می‌خونه. فکرش توی سرم بود. کنار مامانی نشسته بود. توی اون خونه بود. کنارِ پنجره. فکرش بدجور شیطونی می‌کرد. خوب نیست فکرها شیطونی کنن.

پیرهنم رو صاف کردم. توی دلم گفتم پس کو عیدی؟ عمه بی‌عیدی نمیذاره که. دوسالی بود که عمه لقمه‌بزرگ می‌گرفت. صد تومن، برای منی که کلِ عید‌ی‌های دهه اولِ زندگیم به پنجاه نمی‌رسید، مبلغ سنگینی بود. من به همون صدتومن قانع بودم. هنوز فکرش توی سرم بود. هنوز کنار مامانی بود. هنوز شیطنتش داغِ داغ بود. سعی می‌کردم به پوسته‌ی شکلاتی که خوردم دقت کنم. قبلاً این مدل شکلات رو خیلی دوست داشتم. فرمند بودن اونا. اسمش رو نفهمیدم. ولی فرمند نبود. هیچی دیگه اون‌شکلی نبود. همه‌چی عوض شده بود. حتی فکری که توی سرم بود.

مامانی خسته شده بود. به زندگی‌ـش فکر می‌کردم. زندگیِ رویِ مبلی! نمیدونم. ولی به‌نظرم سخته براش. هر روز، تکرار و تکرار و تکرار! این تکرار برای من سخته چه برسه به مامانی. بابام پا شد. عمه اول رفت قابلمه‌ی آشی که قبلا براش برده بودیم رو آورد. حواسم به قابلمه نبود. وگرنه همون موقع میتونستم حدس بزنم توش یه‌بسته شکلات گذاشته. ولی حواسم به این بود که رفت قرآن بیاره. حالا نه اینکه واسه عیدی اینقدر ذوق داشته باشما! نه! ولی خب مزه میده! سعی می‌کردم به فکری که توی سرم وَرجه ووُرجه می‌کنه توجه نکنم. کاپشن نداشتم. گوشی‌ـم توی جیبم بود. پس چیزی جا نمونده بود. به مامانی نگاه کردم. چقدر خوب بود. چه ‌قدر می‌شد حسرت رو از نگاهش خوند. عمه‌م سر رسید. اولش پنجاه‌تومنی رو از طرفِ خودش داد. بابام عجله داشت. یا شاید عمداً عجله می‌کرد. گفتم اینکارا چیه عمه. روبوسی کردیم. مامانی با نگاهش بهم می‌فهموند چیزی نیست که. آخه اون‌موقع‌ها که اینو می‌گفت همینجوری نگاه می‌کرد. عمه دوتا پاکتِ کاغذکادو گرفته، بیرون آورد. گفت سورپرایز و گذاشتش توی دستِ مامانی که بده به ما. مامانی محبت داشت. حقیقتش من اون محبت رو به اون پاکت ترجیح می‌دادم. نمیدونستم توش چیه. گفتم کارت پستالی یا یه همچون چیزیه! نگاه نکرده گرفتم توی دستم، بی‌اهمیت. با مامانی روبوسی کردم. دوستش داشتم. ای‌کاش پاکتی در کار نبود. رفتم بیرون. خم شدم و کفشم رو پوشیدم. خواستم بلند بشم گفتم آخ. چیزی نبود. خسته شده بودم فقط. عمه‌م گفت چی شد؟ گفتم هیچی. گفت گفتی آخ. گفتم سردی گرمی شده. مامانم بیش‌تر ترسید :| گفتم چیزی نیست. رگ به رگه دیگه. مهم نیست. بیاید بریم خب! چی‌شده مگه. بالاخره رفتیم. توی راه‌پله سعی کردم پاکت رو باز کنم یا حداقل داخلش رو ببینم. کاغذ بود. نه پول بود. نه تراول بود. نه یکی نبود! بیخیالِ فکرِ پشتِ سرم شدم و گفتم یا ابالفضل! :)) رفتیم توی ماشین. بابام بیش‌تر تعجب کرده بود. من خوشم نیومد. کارش درست نبود. مامانم شُمرد. نفری بیست‌تا تراول پنجاهی. بابام زد روی ترمز. درسته عمه همه‌ی تلاشش رو کرد که بهمون بفهمونه پولِ مامانی‌ـه. ولی حرکتِ عمه بود. درسته پولِ مامانی بود. ولی حرکتِ عمه بود. بابام از حرکتِ خواهرش تعجب کرده بود و ما از حرکتِ عمه‌ـمون. بالاخره راه افتادیم. نمیدونم چرا یه‌لحظه به‌شدت حس کردم چه بی‌اهمیت. چه مسخره. چه غلط! آره خودشه. غلط. زندگی رو غلط جلو بُردن. غلط تصمیم گرفتن. غلط رفتار کردن. غلط دعوا گرفتن. غلط پول رو بالا کشیدن. حالا میخوان با بیست‌تا کاغذپاره سر و تهِ قضیه رو هم بیارن. این غلطه. رفتیم تا دانای علی. سلام دادم. فکرم جای دیگه‌ای بود. عجیب بود. به پول فکر نمی‌کردم. خسته بودم. هیچی جای خودش نبود. فکرم دیگه شیطنت نمی‌کرد. انگاری که ساکت و آروم روی نیمکت‌های جدیدِ شهرداری توی دانای‌علی، نشسته باشه.

  • Mr. Moradi

حالا دیگه با یقین می‌تونم بگم من تا آخرین لحظه‌ی نود و پنج خوب نبودم. و البته بیشترش تقصیر خودم بود. و میدونم قرار نیست با تحویلِ این سال، معجزه‌ای رخ بده، ولی خب باید درست بشه از یه‌جایی! و من خیلی دوست دارم هرچه سریع‌تر درست بشم! باور کنید نیاز به تعمیر دارم :)

حالا دیگه اینا مهم نیست؛ من این حق رو به خودم نمیدم که این آخرِ سالی، بخاطرِ اشتباهاتِ خودم، حالِ خودم رو خراب کنم.

:::

امیدوارم سال نود و شیش، جبرانِ همه‌ی بدی‌ها و تلخی‌ها و سختی‌ها و ناراحتی‌ها و اشتباهاتِ نود و پنج باشه. امیدوارم نود و شیش بدتر از نود و پنج نشه. هرچند به یقین صدای من به همین سقفِ بالای سرم هم نمیرسه ولی دلم می‌خواست از خدا بخوام، نود و شیش رو خوب قرار بده. میشه شما اینو به‌جای من از خدا بخواید؟ با تچکر!

عیدتون مبارک. 

+ فقط خانواده‌ی مرادی میتونه سه چهارساعت مونده به تحویلِ سال ماهی‌قرمز و وسایل هفت‌سین رو تهیه کنه :)) سفره‌ی هفت‌سینِ ما طوری هست که نمیشه عکس گرفت ازش ؛ ولی ماهی قرمز قابلِ عکس‌برداری بود :دی

همه‌ی قشنگیش هم به همون تار بودنشه اصن :دی بعله :))

  • Mr. Moradi

اینکه نمی‌توانم تعریفش کنم، تقصیرِ خودم نبود. اینکه مبهم مانده، برای این است که «حاضر» نیست. هیچ‌وقت حاضر نبود. همیشه یک «غ» برای «غیبت»ـش می‌خورد. در همه‌جا. حتی در آن شب‌های سرد و برفی، که زیرِ پتوی آبی، به‌فکر صدای عجیبِ پارکینگ می‌افتادم و زیر زیرکی می‌ترسیدم. به هرحال! آخر می‌دانید؟ آدم‌ها تا وقتی از هم دورند، جذاب نشان می‌دهند. بدبختی اینجاست که آدم‌ها وقتی که حتی نیستند، باز هم جذاب هستند. و مشکلِ اصلی‌تر آنجاست که اگر حاضر شوند، هیچ جذابیتی که ندارند هیچ! بلکه حتی تکراری می‌شوند. البته من متنفرم از این مسئله. و فکر کردن درباره‌ی تکراری شدنِ او، برایم بی‌معنی‌ست. هرچقدر هم که واقعی و ملموس باشد و لازم، ولی من نمی‌خواهم باور کنم. اما برای همیشه از خدا ممنون خواهم بود، که به قیمتِ یک عمر خستگی و به قیمتِ یک عمر حسرت، خاطرِ او را در ذهنم تکراری قرار نداد. از خدا ممنونم که بی‌توجه به دعای یکسانِ همیشگی‌ام، به من اثبات می‌کرد، تناقضاتِ حرف‌هایم را و من باز هم می‌خواستم. و واقعاً از خدا متشکرم که با این حرکتِ خوبش، مرا چندین سال از فکر اشتباه حفظ کرد و کاری کرد که او هرگز برایم عادی نشود. شما هم اصلاً گمان مبرید که این جملات را با دلی گرفته و حسرتی بر این ناشناخته ماندن، نوشته‌ام!

:::

دیشب خوابِ پست دیده بودم. خوابِ نامه، یا بهتر است بگویم بسته‌ای که برایم پُست شده بود. اما از آنجایی که تا به امروز، هیچ پُستی نداشته‌ام، این خواب کاملاً خیالی بود. دلیلِ دوم اینکه جملاتِ نامه، جملاتی عادی و تکراری بودند. شاید جملاتش یادم نباشد، اما تیترش، نشان از آن داشت که فکرِ من مشغولِ چیزی‌ست که نباید. بسته هم نمی‌دانم در آن چه بود. البته بهتر است بگویم که یادم نیست چه‌چیزی داخلش وجود داشت. اما می‌دانید؟ من صلاح می‌بینم یادم نیاید و با خود فکر کنم که ربطی به او داشته؛ بگذارید کمی خواب‌هایم را مرتبط بدانم حداقل! بعد جالبِ خواب آنجایی بود که دریافتِ بسته از پستچی سخت‌تر از هیجانِ پُست داشتن بود! خب میدانید؟ وقتی صدنفر منتظرند بپرسند از که بود و چه بود و چه نبود، همین می‌شود دیگر!

:::

تا آنجایی که دیده‌ام مردم دو دسته شده‌اند : یا آنهایی که بلدند و با داشته‌هایشان زندگی می‌کنند و یا آنهایی که بلد نیستند و چیزهایی را می‌خواهند برای ادامه‌ی زندگی! این عده همش چشم‌ـشان دنبالِ داشته‌ی دیگری‌ست! و فکر می‌کنند دیگری که آن‌چیز! را دارد خوشبختِ دو عالم است. ولی زهی خیالِ باطل! چون آن‌شخص که آن‌چیز را دارد، حس می‌کند که باید فلان‌چیز را که فردِ دیگری دارد را هم داشته باشد تا بتواند زندگیِ خوبی داشته باشد! این‌ها هیچ‌وقت زندگی نمی‌کنند.

:::

هوا پس است! بهار می‌آید ولی دل به‌جا نیست. نمی‌دانم که تقصیرِ من است که نمی‌توانم مشکلم را حل کنم یا این‌جور مشکلات بینِ نوجوان‌های این‌سنّی رایج است! ولی می‌دانم که یک مشکلی خارج از حیطه‌ی اختیاراتِ من وجود دارد که فقط خدا باید کمک کند تا حل شود. یک چیزی که شاید بدخیم شده باشد و راهِ درمانی برایش نباشد. و البته خداوند حلّالِ مشکلاتِ بزرگ و به‌ظاهر بزرگ، است. به هرحال من واقعا چیزی نمی‌دانم از این دیوانگی و عاقلی. 

+ بشنوید

  • Mr. Moradi

ببینید؛ این آخرِ سالی، دلتان را خوش می‌کند!!

.

.

دریافت

.

+ بی‌شناسنامه‌ها! عقب‌مانده‌ها! دلواپس‌های خائن! چرا سوال می‌کنید؟ چرا؟ ضمناً؛ به من رأی بدید، مرسی اَه!

  • Mr. Moradi
مطمئنم اگه حرفهایی که زیر لب میگم رو بلند بگم، منو به عنوان دیوانه به تیمارستان معرفی میکنن :| والاع :|
  • Mr. Moradi
up