مُنَقَّش

وبلاگی منقش به روزهایم

مُنَقَّش

وبلاگی منقش به روزهایم

دردانه نوشت : زندگی...

مُنَقَّش ؛ یادبودی برای آینده
در فرستادن صلوات مشارکت کنید

صلوات

مطالب پیامکی
  • ۱۳ مهر ۹۴ , ۱۳:۰۲
    راه

باید قبول کرد که یک‌روزهایی واقعاً مزخرف هست. واقعاً زشت هست. واقعاً نحس هست. نمیدونم چرا یا چطور. امروز همچین حسی رو به من القا کرد. روزی که من از بدترین آدمِ دنیا بودن هم گذشتم شاید!

امروز دوساعت تاخیر داشتیم برای مدارس. به هرکی رسیدم، چه دبیر چه دانش‌آموز، گفتم من اگه داخلِ مدرسه رو میدیدم نمی‌اومدم داخل! ولی خب حقیقتش اینه که من داخل رو دیدم و بازم اومد داخل :دی یکی هم نبود بهم بگه آخه روانی! تو که زنگ اول زبان داری و اون سه تا زنگ هم که ورزش و هنر و آزمایشگاه‌ـن! واسه چی داری میری آخه!؟ :|کل جمعیتِ حاضر به پنجاه هم نمیرسید. ما هم بعد از یک‌ساعت تعطیل شدیم. اومدم خونه و وبلاگ‌ها رو خوندم. 

:::

با خودم می‌گفتم بی‌شعور! احمق! نادان! عوضی! به خدا می‌گفتم دِ بسه دیگه! به قرآن بسه! فهمیدم چقدر بی‌شعور و احمقم. فهمیدم انسان چقدر میتونه احمق باشه. بسه دیگه. خدایا توروخدا تمومش کن... اینکه چی رو تموم کنه به خودم ربط داره، اما برای رفع ابهام منظورم زندگی و اینا نیست.

بی‌حوصله شده بودم. داغون بودم. تو گروه‌ و چت شکلک خنده میذاشتم. پُزِ برف و تعطیلی رو میدادم به بقیه. اما داغون بودم. هیچ‌کس نمیدونست و قرار هم نبود که کسی بفهمه. اعصابم خورد بود. فقط می‌خواستم به یه‌بهانه‌ای راه برم. بهانه رو پیدا کردم و زدم بیرون.

سرِ راه دیدم چند نفر الکی مثلاً جوان و سرمایه‌ی مملکت درحال پرتاب برف به مردم [اکثراً به دخترانِ مردم! عمراً اگه جرئت کنن به زن و مرد میانسال پرتاب کنن. پدرشون رو در میاوردن :)) ] بعد مغازه‌دار اعصابش خورد شده بود و میگفت جلو مغازه نه؛ برو جلوتر هر غلطی میخوای بکن! اونا هم در عینِ بیشعوری میگفتن به تو چه! اینا همه رفیقای ما هستن. دخترا هم همه دوست‌دخترامونن :| دیدم که مغازه‌دارِ کت و شلواری زیر لب میگفت بی‌غیرتِ بی‌شرف :)) [نقل به مضمون؛ شاید یه‌چیزِ دیگه گفته باشه] خب منم مثل همون مغازه‌داره خیلی علاقه‌مند بودم که میتونستم و نفری یکی یه‌دونه مشت می‌خوابوندم تو دهنشون که اولاً مردم‌آزاری نکنن، دوماً فکر نکنن خری هستن و سوماً به دخترِ مردم نگن دوست‌دخترم!! :|

یکم جلوتر یه نوشابه گرفتم. قصد کرده بودم یه‌مسیرِ نسبتاً طولانی رو برم. بلکه یکم آروم‌تر بشم. ناراحت بودم. خسته بودم. گیج بودم. و همه‌ی این‌ها تقصیر خودم بود. نمیدونستم چیکار باید بکنم. نمیدونستم چه غلطی باید بکنم. راه می‌رفتم که دیدم بسته‌ست. آب راه رو بسته بود. برگشتم. آروم راه می‌رفتم. دیدم اون الکی مثلاً جوونای مملکت به‌کار خودشون ادامه میدن. جلوتر رفتم. یهو یکی با عجله از کنارم خواست رد بشه که خفیف سُر خورد و جلوتر از من اساسی سُر خورد و نزدیک بود کامل بیفته که گفتم یا ابالفضل. خندید و رفت. آروم می‌رفتم. رفته بودم توی پیاده‌رو. این لیوان‌های کاغذی توی مغازه‌ها رو که دیدم یادِ این عکسِ آقاگل افتادم. داشتم دنبال همچین لیوانِ شکل‌جغدی می‌گشتم. یخورده مکث کردم و یه‌ذره که رفتم جلو یهو یه‌صدای بلندِ سقوط اومد. نمیدونستم چی افتاده، اما حتی بادِ عبورِ اون وسیله رو هم پشتِ سرم حس کردم. برگشتم. دیدم یک‌تیکه از لوله‌ی ناودان کنده شده و از طبقه‌ی اول ساختمون پرت شده زمین و شکسته. چند لحظه که گنگ فقط به چیزی افتاده بود اون وسط شکسته بود و بالای ساختمون و فاصله‌م با اون نگاه می‌کردم. اگه فقط یک قدم عقب‌تر بودم، الان اعلامیه‌ی ترحیمم در حال چاپ بود. بعد از اینکه از بُهت خارج شدم گفتم یا ابالفضل. 

از اونجایی که اعصابم خورد بود، ناراحت بودم، داغون بودم، حوصله‌ی فکر به این حادثه‌ی عجیب رو نداشتم. رسیدم به یه‌جایی. نشستم. دیگه به این مورد فکر نمی‌کردم. بطریِ خالیِ نوشابه رو فشار می‌دادم و همچنان ناراحت بودم. دلم گرفته بود و نمی‌فهمیدم چی سرِ جاش نیست؟ چی جابجا شده؟ چجوری باید درستش کرد؟ خدا میدونست فقط. 

آدمِ خسته هیچی نمی‌فهمه. ولی واقعاً این اتفاق خیلی به مرگ نزدیکم کرد. بخاطر دلایلی چند وقتیه که دیگه به مرگ فکر نمیکنم. من الان واقعاً واسش آماده نیستم. برام فایده‌ای نداره و سراسر ضرره. هرچند اون دنبالم بیاد و بالاخره یه‌روزی بهم بگه بهت گفته بودم فقط یه‌سال! گوش نکردی!

  • Mr. Moradi

دیروز صبح [جمعه] برف تازه شروع شده بود. هنوز همه جا سفید نشده بود و برف هم پراکنده‌تر بود ، اما پیش‌بینی‌ها درست از آب در اومد و برف شدیدتر شد. باد از برف، بوران ساخته بود و همه‌جا و نه تنها زمین، سفید دیده میشد. در مسئله‌ی نشستن برف ، مسئله‌ی اصلی تداوم محسوب میشه. برفی که مداوم بباره، واقعا خیلی خوب میتونه تعطیل‌کننده باشه :دی مسئله‌ی دیگه‌ای که مهم هست اینه که شب باشه!! برف توی شب جورِ دیگه‌ای میشینه که شاید بخاطر رفت و آمدِ کمترِ آدمیزاد و ماشین‌هاشون باشه. در واقع اونقدری که توی دیروز نشست، دوبرابرش دیشب زمین رو سنگین کرد.

سفید بودنِ همه‌جا نقطه‌ی مشترکِ روزهای برفی هست. و چقدر دیدنیه برفی که جمع شده یکجا، صاف و یکدست، بدونِ تیرگی. :)

بارشِ شب دیدنی بود. آسمون قرمز شده بود، آدم دلش میخواست همیشه همین‌رنگی بمونه. یه‌جورِ خاصی امیدبخش بود. کوچه یکسره سفید شده بود و دیگه ردِ چرخِ ماشین‌ها دیده نمیشد. ماشین‌ها دیگه زمین‌گیر شده بودن و راهی برای فرارِ از کوچه نداشتن.

دیشب خوب بود. آروم بود. دوست‌داشتنی بود. سرد بود. گرم می‌شد. تاریک نبود. دلگیر نبود. می‌شد کتاب خوند و از خوندنش لذت برد. می‌شد به تعطیلی فکر کرد و نخوابید. می‌شد زل زد به برفی که سریع می‌نشست رو زمین و بادی که هِی جابجاش می‌کرد. دیشب خوب بود.

صبح کم کم دیگه برف نیومد. دیگه وقتش بود که بره. رفت. اما خیلی نشسته بود. روی زمین. روی سقف. روی دیوار. روی ماشین. توی حیاط. توی خیابون و توی خونه‌های ویلاییِ خراب شده! ساعت یازده رفتم بیرون ولی نمی‌دونم چرا همش حس می‌کردم صبحِ زود هستش :/ بعضی کوچه‌ها خلوت بود و سراسر سفید و این خیلی خوب بود. یه‌دور زدم و یه‌مسیرهایی رو رفتم. سعی کردم از صعب‌العبورترین مسیر برم :دی خیلی وقت بود همچین ارتفاعی از برف رو ندیده بودم :)

عکس‌ها هم در ادامه ... 

  • Mr. Moradi

ای کاش میشد بعضی احساسات رو از بین برد. ای کاش میشد بی تفاوت بود. ای کاش ای کاش ای کاش... 

ای کاش امروز بعدازظهر بیرون نمی‌رفتم. ای کاش ای کاش ای کاش ...

  • موافقین ۱۴
  • ۳۰ بهمن ۹۵ ، ۱۸:۳۱
  • Mr. Moradi

نمیدونم چرا با تماس رابطه‌ی خوبی ندارم. پشتِ تلفن فاجعه حرف میزنم. اگه آشنا نباشه دیگه بدتر!! 

زنگ‌خورِ گوشی‌ـم سالی چهار پنج تاست کلاً! الان یکی زنگ زد، از طرف کانون جوانان رضوی که چند روز پیش امتحان گرفتن برای قرعه‌کشیِ سفرِ مشهد! از اونجایی که حوصله نداشتم هِی به بقیه توضیح بدم که تماس‌گیرنده کی هست و چیکار داشته و اینا ، اولاً که با وولوم بسیار پایین حرف زدم که هیچ! -صوتِ تماس‌ها رو به دلایل ذخیره می‌کنم.- بعد الان من دارم هِی از اول پخش می‌کنم میبینم همون اولش گفته سلام علیکم!! در حالی که من از اول تا آخرش سه بار گفتم بله، دوبار گفتم بفرمایین، دو بار گفتم باشه، دو بار هم گفتم مرسی و یه‌بار خسته نباشید :| چرا سلام نکردم؟! :/ هوووف :| 

  • Mr. Moradi

ببینید :

+ حس کردم امروز رهبری عصبانی بود! از دستِ یک مشت... لا اله الا الله! :| 

  • Mr. Moradi

صبح بخیر ایرانی!

.

بشنوید / نسخه کم حجم‌تر

  • Mr. Moradi

چیزی ندارم بگم. هرچقدر مسخره و بی‌معنی باشه، خسته‌م. گیج شدم. نمیدونم واقعا!

بعضی وقت‌ها باید زندگی رو تقسیم بر دو کرد. بعد ضربدر سه. بعدش فقط باید نشست و نگاهش کرد تا تموم بشه. 

یه عهدِ نانوشته‌ای برام حکمفرما شده بود که تا وقتی واقعاً داغون نشدم ، سراغ این آهنگ نرم! یه قولِ نانوشته بود انگار! اصلاً سمتش نمی‌رفتم. همین چند دقیقه‌ی پیش یادش افتادم. پخشش کردم. داغون بودم؟ نمیدونم.

+ هیچ‌وقت فیلمی رو که نباید ببینین، نبینین! وقتی میدونین نباید ببینین نبینین! همه و همه‌ی اون یکساعت و بیست و هشت دقیقه‌ی دیروز داشتم دیوونه می‌شدم. داشتم می‌ترکیدم. خیلی لعنتی‌طورانه یادم می‌آورد هرچیزی رو که نباید! 

  • موافقین ۸
  • ۲۵ بهمن ۹۵ ، ۲۲:۲۸
  • Mr. Moradi
up