مُنَقَّش

وبلاگی منقش به روزهایم

مُنَقَّش

وبلاگی منقش به روزهایم

دردانه نوشت : زندگی...

مُنَقَّش ؛ یادبودی برای آینده
در فرستادن صلوات مشارکت کنید

صلوات

مطالب پیامکی
  • ۱۳ مهر ۹۴ , ۱۳:۰۲
    راه

قالب قبلی، قشنگ بود، خیلی! ولی فقط در ظاهر :دی :)) و من خیلی ممنونم از سازنده‌ش و دستش درد نکنه. و واسه این مدت استفاده، سپاس‌مندم.

هرکی از اون‌سری قالب‌ها استفاده کرده باشه، و اگه یه‌مقدار با تنظیماتِ تایپ مثل بولد کردن و مورب‌نویسی و یا نقل‌قول و یا لیست‌بندی ، کار کرده باشه، متوجه میشه که قالب قبلی ساپورت نمی‌کرد این موارد رو. تگ‌ها رو هم نشون نمی‌داد حتی. ولی من تونستم بولد کردنش و مورب و نقل‌قول رو تا حدودی برطرف کنم. ولی لیست‌بندی و عدم‌نمایش تگ‌ها و خیلی از نقص‌های کوچیکِ دیگه بود که نمی‌تونستم درستش کنم.

بعد از این مدت فهمیدم که قالب‌های غیر ریسپانسیو کاربردی‌تر هستن. چرا؟ چون قالب‌های ریسپانسیو برای همسان‌کردنِ خودشون با صفحه گاهی اوقات ظاهرِ قالب، متن، تصویر، عنوان و... رو تغییر میدن و گاهی بهم میریزن. قالب غیر ریسپانسیو اینطور نیست و توی هر صفحه‌ای یک‌شکل نمایش داده میشه. و از اونجایی که الان دیگه میشه گفت همه‌ی گوشی‌ها قابلیت زوم رو دارن، ریسپانسیو نبودنِ قالب، آنچنان اختلالی ایجاد نمی‌کنه! حداقل به‌اندازه‌ی اختلالاتِ قالب‌های ریسپانسیو نیست!

حالا چرا قالبِ بیان؟ قالب‌های عرفان چشه مگه؟! :دی اگه دقت کرده باشید کدنویسیِ بیان واضح‌تر از کدنویسیِ بقیه‌ست. اونم بخاطرِ عمومی بودنش هست. هرچند الان نزدیک به یک‌ساله که به کدهای عرفانِ عزیز نگاه نکردم ولی یادمه که یکی از معضلاتم پیدا کردنِ کدِ بخشِ موردنظرم توی ویرایش قالب بود.[و البته شاید این از خنگ بودنِ خودم توی ویرایش کد بوده باشه :دی] البته این مشکلات همه‌جا هست. ولی توی قالب‌های بیان از یک روندِ ثابت استفاده شده و برای من راحت‌تره. ضمنِ این‌که قالب‌های بیان یک‌سری پیش‌فرض‌های ساده و کوچیکی داره که بودنش بهتر از نبودنش هست.

و اما هدر؟ مگه مستر مرادی بلده هدر درست کنه؟ اونم به این قشنگی؟! جوابش واضحه! معلومه که نه :دی برای من که روزانه‌نویس هستم و سادگی رو دوست دارم، همچین هدری با این تمِ خوش‌رنگ، خیلی عالیه. بسیار ممنونم از حریربانو که زحمت کشیدن :)

  • Mr. Moradi

صبح نه صفی در کار بود و نه معاونی و نه دبیری. من عاشقِ این چند لحظه‌ی قبل از کلاس هستم! میام توی راهرو، اینقدر از سرش تا تهش می‌رم که خسته بشم. وقتی خسته میشم، میرم طبقه‌ی پایین. اگه هنوز دبیر نیومده باشه، معاونی نباشه که گیر بده و کسی نباشه که نخوام باهاش روبه‌رو بشم، میرم تا دمِ در و هوای خوبی که اولِ صبح در جریانه رو می‌بلعم. حتی روزهایی که عصبی‌ام به هردلیلی، باز هم این‌کارِ تکراری حالم رو می‌تونه نسبتاً بهتر کنه. امروز عصبی نبودم، خسته هم نبودم. رفته بودم بالا. یکی اومد صدامون زد. آقای ر. من و خرخون شماره یک رو کار داشت. از این مسخره‌بازی‌ها دیدین حتما؛ نمیدونم چرا نکتة‌ی مشترکِ مدارس هست :دی مرادی دعوا گرفتی؟ :دی :)) گفتم آره، با بابای تو :دی :| والاع :| رفتیم پایین. ر. داشت با دبیر فیزیکمون حرف میزد. با توجه به حرف‌های دیروزش می‌تونستم بفهمم درباره‌ی عوض شدنِ مدیر هست. آخه این مدیر سالِ آخرشه و سال بعد عوض میشه! اصن همشونم عوض بشن مشکلی ندارم؛ این ر. عوض نشه فقط!! 

از دفتر بیرون اومد و رفتیم دفترِ خودش. ر. و خرخون شماره‌ی یک زودتر وارد شدن و تا من بخوام برم داخل، صندلی‌ها رو هم جابجا کرده بودن. کلید رو داد به من گفت در رو قفل کن! :| در رو؟ :| قفل کردم اومدم نشستم! گفتم چی شده ینی؟ نکنه نه من نهج قبول شدم و نه خرخون شماره‌ی یک صحیفه![نکنه اشتباه شده و میخواد مقدمه‌چینی کنه]. شروع به تعریف و تمجید که شما بیسارید و فلانید و این مقامو دارین و اون اخلاقِ خوب رو دارینو من مطمئنم استانی هم مقام میارینو و اینا که با خودم گفتم چی میخواد ینی؟ پوکر شدم نگاش کردم :| از خودش گفت و این‌که پدرش کشاورزه و همه‌ی اداره میشناسنش و اینکه درباره‌ش میگن آدمِ خوبیه ولی مقام رو نمیتونه نگه داره :دی هرکی بخواد مقامشو نگه داره و بالا بره باید هرچی بالاسری‌ـش گفت بگه چشم و همونو تکرار کنه ولی من حاضر نیستم و سر سفره‌ی حلال بزرگ شدم و اینا :) که الحق هم حرفِ ناحق نزده تا جایی که میشد! بالاخره رفت سرِ اصل مطلب. گفت این پسره هست تو کلاستون؟ فلانی؟ اومده بود چاقوکشی کرده بود؟ اصن اون روز سرم داشت میترکید. یادته که مرادی؟ میزد اینجا یکیو میکشت برای هفت پشتِ این مدرسه بس بود. خودشو بدبخت میکرد، کلاً بدبخت میکرد همه رو. حالا اولیاش اومده میگه قرص میخوره و روانیه و اینا ... اصلا نمیدونیم چیکار کنیم باهاش. از این‌ور میگیم اخراج از اون‌ور مدیر داد میزنه نه![یا یه همچون چیزی] کشت منو این مدیر. حالا اینا هیچی. یه‌چیزی میگم به هیچ‌کس نگید، به اولیاتون هم نگید. [وقتی سه‌بار گفت توروخدا به اولیاتونم نگید، با خودم گفت خب که چی؟ میخوای بگی سابقه قتل داره؟ :دی :)) دیگه از این بالاتر نیست که :دی] گفت از یه‌جایی بو بردیم که یه‌کسایی بیرونِ مدرسه به اینا مواد میدن که ببرن بفروشن :| :)) یه‌چندتا اسم که در همدستیِ باهاش مظنون بودیم گفتیم و یه‌ذره دردودل کرد و ما هم پا شدیم. به خرخون شماره‌ی یک گفتم نگی چرا اومدیم و چی گفت و اینا... مثلا بگو بخاطر شهریه کارمون داشتن. بیا یه‌سر تا دفتر. اتفاقا یکی از همین اسامی‌ای که گفتیم تویِ دفتر بود، رفیقم زد زیر خنده، زدم رو شونه‌ش گفتم نخند باو :دی جالب بود که معاون آموزشی به خرخون شماره‌ی یک گفت با فرمانده هماهنگ کردین؟ :))))))))) یه‌جوری اینو گفت انگار یه گردان میخواد عملیاتِ کشف و ضبطِ مواد انجام بده :دی اصن همین‌که به ر. گفت فرمانده خیلی باحال بود :دی 

:::

زنگ بعد رفتم برای فهمیدنِ محتویِ مسابقه‌ی نهج‌البلاغه. گفتم قضیه‌ی این چی شد؟ حواسش دقیقاً نبود که کدوم قضیه رو میگم. ولی گفت همینجا به گریه‌ش انداختم. نه با زدن و اینا. با حرف. میگه با داییش قلیون میکشه. من خاک بر سرِ این دایی بریزم. خاک بر سر این دایی. خااااک بر سر این دایی. خاک بر سر این دایی! دو سه بار دیگه هم تکرار کرد. :)) همین! چیزِ بیش‌تری نفهمیدم :دی

:::

+ اینکه می‌بینید این روزها ماجراهای مدرسه‌م و کلاً پست‌های مدرسه‌م رو به آقای ر. ختم می‌کنم، دو تا دلیل داره : یک اینکه میخوام ثبت بشن. دوم اینکه ماجرایِ خاصِ دیگه‌ای اتفاق نیفتاده. دوم و نیم هم اینکه موضوعِ خاصی برای نوشتن پیدا نمی‌کنم :)

  • Mr. Moradi

همین چند دقیقه‌ی پیش رفته بودم در پوشه‌های فایل‌های آپلود شده‌ام. بینِ آن فایل‌هایی که باید مُهرِ «فوق محرمانه» کوباند روی بسته‌شان و نگذاشت که کسی بفهمد چقدر برایت مهم‌اند! که باید آن‌ها را اگر حضورِ فیزیکی داشتند در زمین چال کرد و سالی یک‌بار به آن‌ها سر زد. از آن فایل‌هایی که نمی‌شود همیشه دیدشان! رفته بودم سراغشان. بعد از مدت‌ها روی یکی از صوت‌ها زدم. اسمِ فایل سال‌های سال است که «110» مانده و هیچ‌وقت هم تغییرش نداده‌ام. یک فایل صوتیِ حدوداً صد کیلوبایتی! یک صدای ضبط شده. یک یادگارِ باقی‌مانده از هفت سال پیش. هدفون را با دقت گذاشتم در گوش‌ـم و کابلش را فرو کردم در لپ‌تاپ. پلای را زدم. باورتان می‌شود یک لحظه شبیه برق‌گرفته‌ها شده باشم؟ آن نبود! در واقع یک‌فایلِ دیگر بود که هم‌اسمِ آن بود فقط! که اصلاً یادگار محسوب نمی‌شد! یک صدایِ تکراریِ ضبط شده از تلویزیون بود که تقریبا هیچ‌ویژگیِ خاصی نداشت. دو سه بارِ دیگر امتحان کردم. نه اصلاً آن نبود. جلو و عقب بردم. نه اصلاً. نه اصلاً آن نبود. با عصبانیت حذفش کردم. چهاردهمِ آبان آپلودش کرده بودم. من چرا آنقدر گیج شده بودم؟ چرا فایل را امتحان نکردم؟ رفتم داخلِ درایوها. پوشه‌های درایوهای کامپیوترِ قدیمی. «110» را سرچ کردم. یادم است همان روزِ اول که فایل‌های کامپیوترِ قدیمی را انتقال داده بودیم، یک‌نسخه از آن را کپی کرده بودم جایِ دیگر تا خدایی ناکرده، اشتباهاً حذف نشود. هیچ فایلِ صد و ده نامی نبود که همان فایلِ اشتباه آپلود شده‌ی بدردنخور نباشد! احتمالاً چند وقت پیش که آپلودش کرده بودم ، فکر کرده‌ام که دارم فایل کپی را حذف می‌کنم! اما انگاری فایل اصلی را بر فنا داده بودم. خدای من! باورم نمی‌شد چند حرکتِ ساده‌ی من و غرورِ بی‌جایم که آن‌موقع اجازه نداده بودم درستیِ فایل را چک کنم، توانسته بود پلِ بینِ من و هفت سال پیش را خراب کند! خشک شده بودم. هیچ راهی نبود. به سال‌های بعد فکر کردم که من، هیچ نشانه‌ای از سال‌های خیلی‌قبل ندارم که نشان دهم به کسی! به کسی که شاید روزی باشد. 

یک‌لحظه با خودم گفتم من این فایل را در گوشی نداشتم؟ گوشیِ 10 درصد شارژم را برداشتم. سرچ کردم. از تمامِ تصاویرِ «110»‌ که گذشتم رسیدم به یک فایلِ صد و ده کیلوبایتی. یک فایل با فرمتِ amr. خودش بود. وای خدای من. پیدایش کردم. من گذشته‌ام را پیدا کردم. گذشته‌ی نداشته‌ام را شاید! گذشته‌ای که به شدت فشرده شده است در یک فایلِ صد و ده کیلوبایتی.

  • Mr. Moradi

امروز که رفتم مدرسه و آقای ر. رو بالای سکو دیدم، واقعا توپم پر بود :)) 

برای نهج‌البلاغه بهم یه‌چیزی گفت! فکر میکردم خودش خبر داشته باشه؛ رفتم جلو گفتم خبر دارین دیگه؟ که اسمم نبود و من از آزمون اومدم بیرون؟ :)) چشماش گرد شده بود، تعجب تعجب تعجب :)) گفت یعنی چی؟ چرا اومدی بیرون آخه؟ اه! چیکار کردی؟؟ :)) گفتم اسمم نبود! من اونجا میموندم میگفتم چی؟! یه یارویی می‌اومد بهم می‌گفت تو کی هستی چی میگفتم؟ گفت خب زنگ میزدی به من! گفتم شماره نداشتم که! گفت مگه اسم زده بودن اصلاً؟ گفتم آره. گفتم دونفر غایب بودن! یکی عمداً ، اون یکی هم که روحش خبر نداشت اسمش جای من رفته :| گفت زنگ میزدی بهشون خب! گفتم من چه میشناختم آخه! شماره‌شونو ندارم که :)) [تو دلم به خودم گفتم شماره‌ی کی رو داری پس؟!]:دی گفت پس کی امتحان داد؟ گفتم فلانی با فلانی و بیساری! :| رفتم و دوباره صدام زد و اومدم. گفت به من پول داده بودی؟ :)) گفتم نه! گفت خب نبودی دیگه! المپیاد بودی حتما :| نشستم و گفتم قضیه این نیست! من و خرخون شماره یک پول ندادیم کلاً! تازه فکر میکردیم انصراف هم دادیم. ولی اسم اون بود. اما اسم یکی دیگه جای من بود. یه معذرت‌خواهی کرد و گفت چرا پا شدی آخه. می‌موندی حداقل. گفت دیگه به کسی نگو نموندی اونجا :)) حقیقتشو گفتم که اگه می‌موندم هیچ کمکی نمیتونستم بکنم! اصلا سوالاش چیزایی نبود که ما خونده بودیم :))

ببینید! شاید اون لحظه پشیمون شدم که چرا از جلسه اومدم بیرون! پشیمون شدم که این تجربه رو از دست دادم. ولی انصافاً شما وقتی اسمتون نباشه، چه دلیلی داره که همراهِ گروه بمونید؟ اصن خیلی بده واقعا! یه‌جوریه :دی

+ آقای ر. یه‌چیزی گفت وسطِ حرفاش. این‌که احتمالش هست سال دیگه بره! و من کُپ کردم! خدا کنه نره :) آدمِ دوست‌داشتنی‌ایه. لازم دارم که ببینمش! اون شوخی‌ها[یا به عبارتِ بعضی، توهین‌ها]یِ دیروز هم از روی علاقه بوده :)) عصبانی نبودم از دستش :دی

  • Mr. Moradi

شاید اگر چندین ماه قبل بود، یا سالِ پیش، برای آمدنِ بیست و ششم روزشماری می‌کردم! ذوق‌زده بودم و دوست داشتم سر برسد. دوست داشتم بیست و ششم بیاید. ولی حالا، که این همه ماجرا بر این دلِ صاب‌مُرده گذشته است، نه! چرا باید ذوق‌زده باشم؟ یا اصلاً چه دلیلی دارد که بخواهم بیست و ششم را ببینم؟

نه نه! راستش همین حالا که درحالِ انکارِ ماجرا هستم، دوست دارم بیست و ششم بیاید. هرچقدر هم که احمقانه به‌نظرم برسد!

+ در عنوان «راء» همان «ر» هست. که همانند «ا» که الف می‌خوانیم ، «ر» نیز در الفبای عربی راء خوانده می‌شود! از یاد برده بودم! برایم جالب بود.

  • موافقین ۶
  • ۲۱ اسفند ۹۵ ، ۱۷:۱۳
  • Mr. Moradi

چند وقت پیش رفته بودیم برای اصلاح نمره‌ی ورزش. من و خرخون شماره یک. رفتیم توی دفتر برای یه‌کاری! بعد دیدیم دبیر ورزش داره نمره وارد می‌کنه. به خرخون شماره یک گفتم نکنه نمره رو اشتباهی وارد کنه؟ گفت «حالا که اومدیم بیرونِ دفتر! چجوری بریم ببینیم چند مینویسه نمره رو؟» در زدم و رفتیم داخل. الکی اسمِ لیگِ علمی رو آوردم. معاون اشاره کرد به آقای ر.! نگاهم سمتِ دبیر ورزش و دستش بود و می‌رفتم سمتِ ر. خودش شروع کرد به گفتن! که اسم شما دوتا رو دادیم! اگه می‌خواین باید پونزده تومن بعلاوه پولی که برای کتابش هست رو بدید!! من و خرخون شماره یک اصلاً حواسمون نبود چی میگه و چی میخواد! همینطور که نگاهمون به دستِ دبیرِ ورزش بود، گفتیم فکرامون رو میکنیم و تا پنج‌شنبه بهش می‌گیم! اومدیم بیرون! بدونِ اینکه نمره‌ی ورزشمون رو ببینیم و مطمئن بشیم بابتش! خرخون شماره یک گفت نمی‌خواد و می‌خواد انصراف بده. گفتم به‌جای منم انصراف بده. یادم رفت! تا چند روز بعد بهش گفتم انصراف دادی؟ و گفت آره! منم گفتم خب، خوبه :)

گذشت و گذشت تا این دوشنبه! آقای ر. اومد و به ما دوتا گفت که جمعه، یعنی امروز، ساعت هشت و نیم صبح بریم مدرسه که به‌عنوانِ پایگاهِ آزمونه! با چشمِ باز نگاه کردیم و گفتیم؟ چی؟! گفت لیگ علمی! شروع کرد به توضیح دادن که جهانیه و فلانه و بیساره ، که من و خرخون شماره‌ی یک گیج‌ناک بهم نگاه می‌کردیم! آروم گفتم مگه تو پونزده تومن رو دادی؟! من که ندادم! اونم گفت که نداده :)) سه تا اسمِ دیگه هم گفت که گروهِ ما بودن! از این گروه‌ِ پنج‌نفره ، سه‌نفرمون همکلاسی بودیم ولی اون دو نفر رو حتی نمی‌شناختیم!

امروز صبح رفتم. با یکی از بچه‌ها که می‌شناختم[همونی که فیزیک رو شونزده شده و بالاترین نمره کلاس :دی] حرف زدم تا یه‌نفر دیگه هم اومد. رفتیم بالا. پیش‌آزمون رو گرفتیم. داشتیم برگه رو نگاه می‌کردیم که چشمم افتاد به اسامی! مومن، نخل‌کار، قربانی‌پور، قربانزاده! اب...راهیم؟ اب...را...هیم زا...ده؟ مرادی کو؟ گفتم مومن اسمِ منو اینجا میبینی؟ :)) گفت عه! نه. چرا اسمت نیست؟ گفتم خودشو گیر آورده این یارو!! بعد زدیم زیرخنده :)) به پیش‌آزمون نگاه کردم! یَک عنوان‌های عجیب و غریبی داشت و یَک مطالبی داشت که اصلاً نخونده بودیمش :)) هیچ‌کس نخونده بود :)) همین مومن پدرش دبیرِ شیمیه! ولی اونا رو بلد نبود :دی ما هم که بلد نبودیم :)) گفتم من دیگه پاشم برم دیگه! گفت بمون حالا. منتظر موندم ببینم بقیه میان یا نه. خرخون شماره یک هم اومد. ولی هنوز دونفر از گروهِ دبیرستانمون کم بود. یکیش رو نمی‌شناختم، یکی رو هم اسمش جای من بود! یعنی نمی‌دونم چرا اسمش جای من بود! این آقای ر. اسمِ من رو گفت! نه اونو :| برام مهم نبود، ولی کارش خیلی زشت بود! فکرش رو بکنین! اسمت رو بگه ولی بری سرِ جلسه، اسمت نباشه. خیلی مسخره‌ست. هنوز دونفر نیومده بودن و احیاناً اگه می‌موندم کسی هم نمی‌فهمید! چون کارتِ ورودی وجود نداشت! ولی خب اگه به احتمالِ یک درصد اون دونفر می‌اومدن، یا به احتمال یک درصد می‌فهمیدن اسمِ من نیست؛ خیلی بدتر می‌شد! :) اومدم بیرون. داشتم می‌رفتم سمتِ دوچرخه‌م، که کم کم بهم بر خورد! شروع کردم به فحش دادن. ر.ـی‌ِ فلان فلان شده! بیشعور. نفهم!‌ حواست کجاس مردک؟ :)) وسط راه وایستادم و پست قبل رو پیامک زدم! البته چون احتمال می‌دادم که پست ثبت نشه، کوتاه‌تر نوشتم. ساعت هنوز هشت و نیم بود. با خودم گفتم برم خونه که چی!‌ رفتم دور زدم. سرپایینی‌ها خیلی خوبن! :)) ساعت 9 رفتم نشستم روی صندلی‌های پیاده‌راه. اصلاً شبیهِ این داستان‌ها نبود که میگن «نشستیم و یهو دیدم سه ساعت گذشته!» یا «نفهمیدم چجوی دوساعت گذشت!»... یک‌ساعت بعد به ساعت نگاه کردم ولی فقط یک‌ربع گذشته بود. خسته بودم. پا شدم و یه‌دور دیگه هم چرخیدم و بعدش برگشتم خونه. اولش نگفتم اسمم نبود. ولی بعدش گفتم. کسی شماره‌ی آقای ر. رو نداره؟ هنوز نیاز به غرغر دارم :))

+ هوای مِه‌آلود عالیه! عاشقِ مِه هستم بنده :دی

دو تصویر در ادامه...

  • Mr. Moradi

امروز واقعا از آقای ر بدم اومد.اسم منو اشتباهی داده:|

بعداً نوشت: توضیحات تکمیلی

  • Mr. Moradi
up